Sekkoji, Świątynia buddyjska w Katsuragi, Japonia.

Sekkoji to świątynia sekty Jodo w Senno, Katsuragi, prefektura Nara, o nazwie górskiej Jiunzan i głównym wizerunku Amida Nyorai. Na terenie znajdują się Hondo, Mirokudo, ogród, dzwonnica, trzynastopiętrowa kamienna pagoda oraz centralny kamień fundamentowy wieży z późnego okresu Asuka.

Według Engyō shakusho z 1322 roku znaleziono tu w późnym okresie Asuka wielki kamień emitujący światło; cesarz Tenji kazał wykuć w nim wizerunek Maitrei i polecił En no Ozunu wznieść halę. Wykopaliska w 1991 roku odsłoniły kamiennego siedzącego Buddę z późnego okresu Asuka, dziś dobro kultury prefektury Nara, a także dachówki i fundamenty hali o pięciu na cztery przęsłach. Później świątynia przeszła do szkoły Jōdo.

Świątynia nosi przydomek Somenoji, „świątynia farbiarzy”, od studni Somenoi, w której księżniczka Chujo miała farbować nici lotosu na pięć kolorów, zanim w 763 r. utkała mandalę Taima. Na terenie rosną wiśnia zwana Itokake-zakura, na której zawiesiła nici, oraz stoi posąg księżniczki.

Do Sekkoji nie dojedzie się koleją na piechotę: ze stacji Nijo-jinjamaguchi (linia Kintetsu Minami-Osaka) jest około pięciu minut taksówką, a ze stacji Kashiba (linia JR Wakayama) około dziesięciu. Samochodem świątynia leży około pięciu kilometrów od węzłów Kashihara i Kashiba autostrady Nishi-Meihan. W ogrodzie rosną piwonie, piwonie krzewiaste, hortensje, wiśnie i lagerstremie, których kwitnienie rozkłada się na cały rok.

Według legendy księżniczka Chujo zanurzyła w studni Somenoi nici z łodyg lotosu i wyszły stamtąd w pięciu kolorach; potem w 763 roku utkała mandalę Taima w ciągu jednej nocy. Na terenie stoi wiśnia Itokake-zakura, na której miała zawiesić farbowane nici. Najstarsza relacja, Kenkyū junrei-ki z 1192 roku, nie wymienia żadnej księżniczki: ona i jej ojciec Fujiwara no Toyonari pojawiają się dopiero od okresu Muromachi.