Iwafune Daijinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Iwafune Daijinja to sanktuarium shintoistyczne w Hiraishi, Kanan, w prefekturze Osaka. Na jego terenie znajduje się 48 skał, o których mówi się, że mają kształt łodzi, w tym duże, nietypowe bloki jak Iwafune, Namiiwa i Tōmyōiwa. Sanktuarium nazywane jest też Toga no Miya od rosnącego tam świętego cisa japońskiego.

Początki sanktuarium wiążą się z mitem zapisanym w Kyūjiki Tenson Hongi: Nigihayahi no Mikoto zstępuje z nieba na Takerugamine w Kawachi na niebiańskiej kamiennej łodzi. W okresie Edo Jiun z Kōkiji wzniósł tu budynki świątynne jako dōjō dla szerzenia shintoizmu Katsuragi. Na początku ery Meiji rozdzielenie shintoizmu i buddyzmu oddzieliło je od Kōkiji i stało się Iwafune Daijinja.

Sanktuarium nazywane jest też Toga no Miya, od świętego choinowca (toga) rosnącego na jego terenie. Czci Nigihayahi no Mikoto, który według Shoki Nihongi zstąpił z nieba na niebiańskiej kamiennej łodzi na szczyt Takergamine w Kawachi. Na terenie znajduje się 48 skał uznawanych za łodziokształtne, m.in. skały Iwafune, Namiiwa i Tōmyō.

Świątynia znajduje się w Hiraishi w gminie Kanan, w prefekturze Osaka, i nosi też nazwę Toga no Miya od świętego choinowca na jej terenie. Na terenie świątyni jest około 48 skał w kształcie łodzi, w tym skały Iwafune, Namiiwa i Tōmyō. Świątynia bywa też nazywana Iwafune Jinja.

Świątynia nazywana jest też Toga no Miya, od świętego choiny (toga) rosnącego na jej terenie. Mówi się, że na terenie znajduje się 48 skał w kształcie łodzi, w tym wielkie, nietypowo uformowane głazy zwane Iwafune, Namiiwa i Tōmyō-iwa.