Inamura-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Inamura-jinja to świątynia shinto w Tenjinbayashi, Hitachiota, w prefekturze Ibaraki. Czci Nigihayahi-no-Mikoto, przodka klanu Mononobe, oraz jedenaście bóstw siedmiu pokoleń Ery Bogów. Świątynia leży u stóp kurhanów Bontenzan, a na jej terenie znajduje się budynek odbudowany w 1693 roku po tym, jak Tokugawa Mitsukuni nakazał połączenie siedmiu kopców „Shichidai Tenjin” w jedną świątynię.

Świątynia została prawdopodobnie założona podczas okresu Heian i przez setki lat pozostała miejscem kultu dla lokalnej społeczności. Została uznana za Shikinai Ronsha i sklasyfikowana jako świątynia Piątego Rangi Młodszej aż do reformy systemu rankingowego w 1946 roku po Dyrektywie Shinto.

Świątynia jest poświęcona Nigihayahi, przodkowi rodu Mononobe, oraz jedenastu innym bóstwom. W epoce Meiji utożsamiono ją ze świątynią Inamura wymienioną w Engishiki i przyjęła obecną nazwę. Tokugawa Mitsukuni ofiarował tablicę z napisem „Shichidai Tenjin-gū” na torii oraz święte lustra.

Inamura-jinja znajduje się przy 3228 Tenjinbayashi-machi w Hitachiota, w prefekturze Ibaraki, w miejscu, gdzie Tokugawa Mitsukuni kazał zbudować sanktuarium w 1693 roku. Teren sanktuarium leży na południowy zachód od kurhanów Bontenzan, których główny kurhan jest drugim co do wielkości w prefekturze Ibaraki. Świątynia Sata-ji i grupa kofunów Bontenzan są w pobliżu, więc można je zwiedzić pieszo razem z sanktuarium.

Teren kryje mało znany związek z Kuji no Kuni no Miyatsuko: tradycja czyni Funase no Sukune, potomka Ikagashikoo no Mikoto w trzecim pokoleniu, pierwszym Kuji no Kuni no Miyatsuko mianowanym za cesarza Seimu, i przypisuje mu założenie tu kultu Nigihayahi. Na południowym zachodzie rozciągają się kofuny Bontenyama, a główny kurhan ma być jego grobem.