Rikyū-in, Ruiny pałacu cesarskiego w Ise, Japonia

Rikyū-in to stanowisko archeologiczne w dzielnicy Obata w Ise (prefektura Mie), obecnie utrzymywane jako park Rikyuin. Jego teren miał około 900 metrów ze wschodu na zachód i 400 metrów z północy na południe; mieściły się tu kwatery Saiō, posłańców cesarskich i urzędników sanktuarium, stajnie oraz kuchnie ofiarne. Ślady wału doi przetrwały do czasów kolei.

Rikyū-in zbudowano w 798 roku, po tym jak powodzie zniszczyły wcześniejszy kompleks w dzisiejszej dzielnicy Miyajiri w Ise. Saiō mieszkała tu przez piętnaście lat, od 824 do 839 roku; w tym czasie miejsce to mieściło też zespół administracyjny liczący ponad 500 osób na obszarze 900 metrów wschód-zachód na 400 metrów północ-południe. Spłonął w 839 roku; Saiō wróciła do Saikū i już nie powróciła. Zniszczony podpaleniem w 1102 roku, na początku okresu Kamakura był w większości ruiną.

Nazwa Rikyū-in oznacza pałac pomocniczy sanktuarium Ise, w którym Saiō, niezamężna księżniczka cesarska pełniąca służbę kapłańską, przebywała trzy razy w roku na święta Tsukinamisai i Kannamesai. Dziś miejsce to park Rikyuin, a sąsiednia świątynia Kangū, wymieniona w Engishiki, strzeże dawnych budynków urzędowych i jest właścicielem ruin.

Miejsce to dziś park Rikyuin, kilka minut pieszo od stacji Miyagawa na linii JR Sangu; kolej przecięła znaczną część dawnego zespołu. Warto wypatrywać śladów wałów ziemnych dawnych grobli doi, które przetrwały budowę. Sąsiednia świątynia Kangyōsha, wymieniona w Engishiki, jest właścicielem ruin.

Miejsce jest dziś parkiem Rikyuin, ale kolej przecięła większość ruin: stacja Miyagawa na linii JR Sangū powstała na terenie zespołu, a z ziemnego wału doi zachowały się tylko ślady. Sąsiednia świątynia Kansha, wymieniona w Engishiki, jest właścicielem terenu.