Kirishimamine Shrine, Sanktuarium shintō w Japonii

Sanktuarium Kirishimamine to parterowa drewniana świątynia shinto w Kobayashi w prefekturze Miyazaki. Jego szeroki dach z żłobkowanego brązowego metalu opada długim łukiem ku frontowi, w stylu nagare-zukuri, z główną kalenicą podniesioną z tyłu. Ciemne drewniane panele kratowe i pełne drzwi flankują wejście, w którym wisi święta słomiana lina z białymi paskami papieru; niska balustrada werandy biegnie wzdłuż frontu, a trzy płytkie stopnie prowadzą w górę z kamiennej platformy.

Początek sanktuarium jest nieznany, choć tradycja umieszcza go w połowie VI wieku. Jest poświadczone w 837 roku, gdy bóstwo Kirishimamine-no-Kami otrzymało rangę dworską. Stało między Takachiho-no-mine a Hi-Tokamine, dopóki erupcja Hi-Tokamine w 1234 roku nie spaliła sanktuarium i nie wysuszyła źródła Ten-no-i, wymuszając przeniesienie do Shin-Setoo. Po erupcji Shinmoedake w 1716 roku zostało odbudowane na zboczu góry Hinamori w 1729 roku, a następnie przeniesione w 1873 roku na miejsce dawnego sanktuarium Hinamori.

Nazwa świątyni pojawia się w Shoku Nihon Kōki pod rokiem 837, gdy Kirishimamine no Kami otrzymał status oficjalnej świątyni i niższą piątą rangę, stopień wyższy. W okresie Heian czczono ją jako centralną świątynię sześciu świątyń Kirishimy, a rody Shimazu, Itō i Kitahara, władające tą ziemią, otaczały ją czcią; Shimazu Yoshihiro corocznie ofiarowywał 100 beli ryżu jako ziemię świątynną.

Miejsce znajduje się około 20 minut samochodem od najbliższej stacji kolejowej i ma duży parking. Stamtąd ścieżka przez zieloną roślinność prowadzi do głównych budynków, łatwo dostępnych pieszo.

Bóstwu świątyni nadano w 837 roku rangę niższego piątego stopnia, wyższej klasy, co odnotowano w Shoku Nihon Kōki, a w 858 roku w Nihon Sandai Jitsuroku awansowano je na niższy czwarty stopień, niższą klasę. Świątynia przechowuje sześć świętych wizerunków wpisanych przez miasto Kobayashi do materialnych dóbr kultury.