長谷寺, Świątynia buddyjska w Minami-Alps, Japonia

Hasedera to świątynia szkoły Shingon Chizan w Enohara, Minami-Alps. Jej główna sala, zwana także salą Kannon, to jednokondygnacyjny budynek z dachem irimoya z miedzi imitującej korę cyprysu, o trzech przęsłach w kwadracie, z jednoprzęsłowym portykiem kultowym. W sali znajduje się platforma ołtarzowa w stylu Zen i drewniana szafka zushi z późnego okresu Muromachi.

Według kroniki świątyni cytowanej w Kai Kokushi mnich Gyōki założył Hasederę w erze Tenpyō (729–749), umieszczając w niej własnoręcznie wyrzeźbionego jedenastotwarzowego Kannon i wzorując świątynię na Hasederze w Yamato. Najpierw nosiła nazwę Buzan Hasedera; pod koniec okresu Heian, gdy wokół powstał majątek Hatta no Maki, zmieniono ją na Hattasan Hasedera. Główna sala została odbudowana w 1524 r., co wykazały atramentowe inskrypcje na starych belkach znalezionych podczas rozbiórki w 1949 r.

Główny posąg, hibutsu, ukazuje się tylko raz na 33 lata, ale co roku 18 marca odbywa się święto hatsuumi i rytuał ognia goma. Kannon nosi nazwę Uwada Kannon od miejscowości i czczona była jako opiekunka siedmiu wsi Hara, dotkniętych suszą na stożku napływowym. Pieśń gongen-e świątyni jest nadal związana z tym miejscem.

Główna sala, zwana salą Kannon, stoi na terenie świątyni w Enohara, do której dochodzi się z ulic mieszkalnych Minami-Alps. To jednokondygnacyjny budynek z dachem irimoya o trzech przęsłach, z jednoprzęsłowym portykiem wejściowym i otaczającym go gankiem z balustradą. Świątynia jest 80. przystankiem pielgrzymki 108 świętych miejsc Kai i 4. przystankiem trasy 33 Kannon w Kai.

Główny posąg, stojąca Kannon o Jedenastu Twarzach o wysokości 169,3 cm, to hibutsu przechowywany w zushi z okresu Muromachi i pokazywany tylko raz na 33 lata. Rzeźba jest wykonana z jednego kawałka drewna katsura, brakujące przedramiona są osobnym materiałem, a posąg stoi na skalnej podstawie jak honzon Hasedery w Yamato, nie na lotosie.