Teppōzu Inari Shrine, sanktuarium Inari w Chūō, Tokio, Japonia

Teppōzu Inari-jinja to shintōistyczne sanktuarium w dzielnicy Chūō-ku w Tokio w Japonii. Zajmuje niewielką działkę w miejskiej zabudowie i ma klasyczny układ sanktuarium Inari: bramę torii, wyłożoną kamieniami aleję, basen do oczyszczeń oraz główną salę modlitewną.

Założona w 841 roku, gdy mieszkańcy Sakurady w dystrykcie Ebara obrali Inari na swojego boga opiekuńczego, świątynia podążała za osuszaniem zatoki i w 1868 roku została przeniesiona na obecne miejsce. Wielkie trzęsienie ziemi w Kantō w 1923 roku spowodowało poważne zniszczenia, a główna sala i sala kagura zostały odbudowane od 1935 roku. Przetrwała naloty na Tokio w 1945 roku, zachowując formę z wczesnego okresu Shōwa.

Pod koniec okresu Edo sanktuarium nosiło nazwę Minato-jinja, a Utagawa Hiroshige przedstawił je w cyklu Sto słynnych widoków Edo pod tytułem „Teppozu Inari Bridge Minato Shrine”. Parafia obejmuje 17 stowarzyszeń sąsiedzkich, w tym część Ginzy; należą do niej teatry Kabukiza i Shimbashi Enbujo. Założone w 1998 roku stowarzyszenie Yayoi przywróciło procesję mikoshi.

Sanktuarium leży w gęstej miejskiej dzielnicy Chūō-ku i można do niego łatwo dojść pieszo z pobliskich stacji metra. Przed wejściem do głównej strefy przyjęte jest opłukanie rąk przy basenie oczyszczeń, a w pobliżu sali modlitewnej obowiązuje cisza.

Na terenie stoi jedyny Fujizuka w dzielnicy Chūō, usypany w 1790 r. z lawy góry Fuji, z małą kapliczką Sengen na szczycie o wysokości 5,4 m. Przenoszono go pięć razy w obrębie terenu, w 1870, 1874, 1885, 1928 i 1936 r., a wejść na niego można tylko 1 lipca, gdy otwiera się sezon górski.