Kamakazu ise-daijingū, Sanktuarium shintō w Japonii

Kamakazu ise-daijingū to mała świątynia sintoistyczna w Asahi z tradycyjną drewnianą strukturą i prostymi dekoracjami. Teren jest otoczony drzewami i zawiera kamienne latarnie oraz małe posągi, które tworzą spokojną i uporządkowaną atmosferę.

Założona w 1671 roku przez Umetani Sachūdayū Nagashige, kapłana wewnętrznego sanktuarium Ise, świątynia powstała, gdy jego modlitwy otworzyły kanał do Pacyfiku i umożliwiły osuszenie bagien Tsubakiumi oraz 80 000 koku pól ryżowych, których stała się opiekunem. W 1735 roku cieśla z Ise odbudował budynek na wzór sanktuarium wewnętrznego, lecz władze Ise zaprotestowały i budowlę rozebrano; obecna jest późniejszą rekonstrukcją. W 1928 roku nadano jej rangę gōsha.

27 i 28 marca w pawilonie kagura odbywa się Kamakazu no kagura, dwunastoczęściowy cykl shimōsa grany od 1756 r. i wpisany w 1965 r. na listę niematerialnego dziedzictwa ludowego prefektury Chiba. Wśród tańców są Sarutahiko, Uzume, Okame, Chikarao, Hachiman, bóg pól i Tai-tsuri. Dzieci wykonują też tańce z shide i wachlarzami.

Kamakazu ise-daijingū znajduje się 15 minut pieszo od stacji Higata na głównej linii Sōbu kolei JR East. Doroczne święto odbywa się 27 i 28 marca, gdy w pawilonie kagura świątyni wykonywany jest taniec kagura.

Kagura świątyni, wystawiana podczas dorocznego święta 27 i 28 marca, przekazywana jest od 1756 roku i w 1965 roku została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa ludowego prefektury Chiba. Dwunastoczęściowy repertuar Shimōsa obejmuje Sarutahiko, Uzume, Okame i Taitsuri; dzieci tańczą także tańce Shide i Sensu.