Sakaori-no-Miya, Sanktuarium shintō w Kofu, Japonia

Sakaori-no-Miya to niewielka świątynia shinto u stóp góry Hachinin, w dzielnicy Sakaori w Kofu. Jej teren zajmuje koniec grzbietu wychodzącego z pasma Okuchichibu, a wejście znaczy duża, zwietrzała szara kamienna brama torii ze skręconą liną ze słomy i czterema białymi zygzakowatymi paskami papieru. Świątynia jest związana z Yamato Takeru i uchodzi za kolebkę renga.

Świątynia wywodzi się z tymczasowego pałacu, w którym Yamato Takeru zatrzymał się podczas wyprawy na wschód, co opisują Kojiki i Nihon Shoki. Według legendy mianował on Shiotsuchi no Sukune namiestnikiem Kai i wręczył mu woreczek do krzesania ognia, który stał się ciałem świątyni. Świątynię przeniesiono ze zbocza góry Mimuro na obecne miejsce, a w początkach ery Meiji została zakwalifikowana jako świątynia wiejska.

Świątynia uchodzi za kolebkę renga, poezji łańcuchowej: Yamato Takeru zapytał towarzyszy, ile nocy spali od wyjazdu z Tsukuby, a skromny strażnik ognia odpowiedział pasującym wersem. Uczeni i poeci przybywają tu co najmniej od 1686 roku, gdy z Kamakury przyjechał poeta haiku Oyo Sanzenkaze. Dwa kamienne pomniki na terenie, Sakaori Shihi z 1762 roku i wyryty w 1839 roku Sakaori Miya Yogoto, pokryte są chińskimi znakami.

Świątynia Sakaori-no-Miya leży u stóp góry Hachinin w dzielnicy Sakaori, na północnym skraju kotliny Kofu. Miejsce to stanowi wschodnie wejście do dawnego miasta zamkowego Kofu, gdzie droga Koshu-kaido i linia Chuo biegną ze wschodu na zachód tuż na południe. Teren jest niewielki, położony na grzbiecie wystającym z masywu Okuchichibu.

Na terenie sanktuarium stoją dwa duże kamienne monumenty gęsto pokryte wyrytymi znakami chińskimi. Monument sanktuarium Sakaori wzniesiono w 1762 roku staraniem uczonego Yamagaty Dainiego, a Sakaori Miya Yogoto, ułożone przez Motooriego Norinagę w 1791 roku, wyryto w 1839 roku kaligrafią Hiraty Atsutane; jego 414 znaków skłoniło pisarza Ibuse Masujiego do uwagi, że czytanie go przypomina rozwiązywanie quizu.