玉諸神社, Sanktuarium shintō w Japonii

Tamamoro-jinja to świątynia sintoistyczna w Kugama-cho w Kofu, w prefekturze Yamanashi; należy do kandydatów na świątynię dystryktu Yamanashi w prowincji Kai wymienioną w Engishiki i ma rangę trzeciej świątyni prowincji (sannomiya). Na jej terenie znajdują się sala modlitw i kilka świątyń pobocznych, a około 1,5 km na północ, przy kopcu Maedzuka, leży miejsce dawnej sali modlitw, z którego czczono górę Mimuro.

Według tradycji sanktuarium bóstwo czczono najpierw na górze Mimuro na północ od Sakaori; później Yamato Takeru zakopał tu klejnot przeciw powodziom i posadził cedr jako jego siedzibę, skąd wzięła się nazwa „Tama-muro”. Sąsiednia nazwa miejscowa Kudama pochodzi od sanktuarium. Spłonęło w 1582 r. wraz z upadkiem rodu Takeda, a następnie Tokugawowie otoczyli je opieką i w okresie Edo potwierdzili mu 61 koku dochodów.

Świątynia jest trzecią świątynią prowincji Kai (sannomiya). Podczas wiosennego święta Goyō jej bóstwo jest niesione wraz z bóstwami pierwszej i drugiej świątyni do świątyni Sansha przy Shingen-tsutsumi na obrzęd ochrony przed powodzią; dziś odwiedza się tylko świątynię Ryūō Sansha. W święcie pojawia się koń zwany „Bomboko-san”, z bontenem na siodle, co ukazuje obraz z 1759 roku.

Teren jest łatwo dostępny pieszo, około 18 minut marszu od stacji Sakaori. Odwiedzający mogą zwiedzać spokojne ścieżki i najlepiej cieszyć się okolicą podczas sezonu kwitnienia wiśni wiosną.

Wiosenne święto Miu-kyō łączy sanktuarium z sanktuariami Ichinomiya i Ninomiya w kawayoke-sai, obrzędzie nadrzecznym przeciw powodziom. Wynoszony jest koń zwany „Bomboko-san”, siodło zwieńczone masztem bonten, ukazany już na zwoju malarskim święta Miu-kyō z 1759 roku pędzla Miyake Narumiego.