Tenporinji, Świątynia buddyjska w Gojō, Japonia.
Tenporinji to świątynia szkoły shingon z Kōyasan w Inukai-chō w Gojō, założona w 816 roku przez Kūkaia i nazwana od góry Inukai, do której według przekazu zaprowadziły go dwa psy. Główna sala (hondō) to czworoboczny budynek z okresu Edo z piramidalnym miedzianym dachem, a na terenie stoją dwie niewielkie kapliczki w stylu Kasuga, Kariha Myōjin i Nyūtsuhime Myōjin.
Kūkai założył świątynię w 816 roku, gdy myśliwy Minamiyama no Inukai pożyczył mu dwa psy, które doprowadziły go na Kōyasan. Zbudował ją z miejscowym właścicielem ziemskim Kawasaki Jinzaemonem, który przyjął imię Dōwa i został pierwszym opatem. Przemianowana na Tenporinji za ucznia Gōrina, w 853 roku otrzymała nazwę Inukai-san Henjō-in Tenporinji. Pożar zniszczył większość relikwii Kūkaia; główną salę odbudowano w 1505 i później, a sanktuaria Myōjin w 1659 roku.
Nazwa świątyni pochodzi od pustelni Henjō-an założonej w 816 r., przemianowanej na Tenporinji, gdy opatem został Kōrin, uczeń Kūkaia; w 853 r. otrzymała pełną nazwę Inukai-san Henjō-in Tenporinji. Dwie kapliczki Myōjin w stylu Kasuga z okresu Muromachi czczą myśliwego Hakuba Myōjin i Niu Tsuhime, bóstwa związane z legendą założenia przez Kūkaia.
Główna sala (hondō) stoi na terenie, za nią dwa sanktuaria Myōjin, a z tyłu kuri (kuchni) kopiec Daishizuka. Kopiec to kwadratowy kurhan o boku około 12 metrów, oznaczony stelą z 1552 roku. W 1941 roku wydobyto z niego ceramikę Sueshi i uprząż końską.
Za kuri znajduje się kofun Daishizuka, kwadratowy kurhan o boku około 12 metrów. Jego kamienny znacznik z datą 21. dnia drugiego miesiąca ery Tenbun 21 (1552) nosi inwokację „Namu Daishi Henjō Kongō” i uchodzi za najstarszy potwierdzony przykład tej pełnej formuły. W 1941 roku odkopano tu ceramikę sue, rzędy końskie, prosty miecz i lustro.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 489 współtwórców z całego świata.