Eisan-ji Temple, Świątynia buddyjska w Gojō, Japonia

Eisanji to świątynia Shingon w Gojō, której głównym zachowanym budynkiem z okresu Nara jest ośmiokątny Hakkaku-dō, wzniesiony w latach 760–764 ku pamięci Fujiwary no Muchimaro. Sala ma czworo drzwi i cztery okna kratowe, a jej wewnętrzne filary i belki pokrywają wyblakłe malowidła muzykantów, postaci latających i ptaków. Odbudowany w 1553 roku Hondō mieści posąg siedzącego Yakushi, a przed nim stoi kamienna latarnia z 1284 roku.

Tradycja przypisuje założenie świątyni w 719 roku Fujiwarze no Muchimaro pod nazwą Sakiyama-dera; później przyjęła nazwę Eisan-ji i stała się świątynią rodzinną południowej gałęzi rodu Fujiwara. Syn Muchimaro, Nakamaro, wzniósł ośmiokątną salę w latach 760–764 jako pamiątkę dla ojca, którego szczątki przeniesiono w 760 roku na wzgórze na północ od świątyni. W okresie Nanboku-chō przebywali tu trzej cesarze Dworu Południowego, a miejsce jest wpisane jako narodowy zabytek historyczny.

Odlew dzwonu świątyni z 917 roku zalicza się do „trzech znakomitych dzwonów okresu Heian” obok dzwonów Jingō-ji w Kioto i Byōdō-in w Uji. Na czterech ścianach widnieje odlana inskrypcja autorstwa Sugawary no Michizane, przypisywana kaligrafii Ono no Michifune. Dzwon ufundowali Fujiwara no Dōmyō, potomek Muchimaro w piątym pokoleniu, i jego stryj Tachibana no Sumikiyo; pierwotnie wisiał w Dōshō-ji w Kioto.

Świątynia znajduje się w Ojima-chō w Gojō, nad rzeką Yoshino. Autobusy ze stacji JR Gojō lub z centrum autobusowego Gojō zatrzymują się na przystanku Eisanji-mae, ale kursy są rzadkie i tylko w dni powszednie; można też wysiąść na Eisanji-guchi i dojść około dziesięciu minut na południe od skrzyżowania Imai-chō. Główna sala pokazuje swojego Buddę Yakushi tylko przez dziesięć dni wiosną i dziesięć jesienią.

Ośmiokątna pagoda została uznana za Skarb Narodowy Japonii i jest znana z symetrycznej formy na przemian drzwi i okna. Ten zrównoważony projekt jest rzadką cechą w japońskiej architekturze świątyń.