Suzakura-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Suzakura-jinja to świątynia shinto w osadzie Izumidaira, w dystrykcie Ii w Nagano, na niewielkim tarasie zwróconym na południowy zachód nad doliną Sotobo. Na jej terenie rośnie wiśnia Edohigan (Prunus pendula var. ascendens) o obwodzie nasady około 9 m, obwodzie pnia 11,3 m i szacowanym wieku około 1200 lat. Z podstawy wyrastają trzy pnie; drzewo zostało uznane za narodowy pomnik przyrody w 1935 roku.

Olbrzymia wiśnia Edohigan w świątyni została uznana za narodowy pomnik przyrody 14 grudnia 1935 roku. Należy do chronionych drzew kraju, obok Yamataka Jindai-zakura i Usuzumi-zakura. Program odmładzania z 1992 roku sprowadził lekarzy drzew po szkodach sztormowych z epoki Taisho i osłabieniu dwóch pozostałych pni. Sztukę Noh „Suzakura” napisał Kanze Kiyokazu w 1898 roku.

Nazwę wyjaśniają dwie legendy: wiśnie dane przez bogów każdej prowincji wymarły wszędzie poza Izuhei, stąd Suzakura, „pierwsza wiśnia otrzymana od bogów”; inna mówi, że duch wiśni ogłosił ją początkiem wszystkich japońskich wiśni. Sztuka nō Suzakura, napisana przez Kanze Kiyokazu w 1898 roku, opowiada o tym drzewie.

Dostęp jest pieszy: od przystanku Arpiyasu linii 71 Alpico Kawanakajima (linia Togakushi przez Bird Line), około 30 minut od stacji Nagano, trzeba iść 30 minut. Obszar obsługuje też przystanek Saka-gaku linii 73 (linia Togakushi drogą prefekturalną). Samochodem to 17 km, około 40 minut, od węzła Nagano autostrady Joshinetsu; nie ma parkingu.

Drzewo dzieli się od jednej podstawy na trzy pnie: środkowy ma 5,9 m obwodu, południowo-zachodni około 3,9 m, a południowo-wschodni około 3,32 m, według badania pomników przyrody z 1936 roku. Gałęzie sięgają od podstawy około 6,6 m na południe i 5,3 m na północ. W 1992 roku arboryści rozpoczęli prace odmładzające po szkodach sztormowych z ery Taisho i późniejszym osłabieniu.