Oio-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii
Oio-jinja to świątynia shinto w dzielnicy Ino w Sosa, w prefekturze Chiba, wpisana do Engishiki shikinaisha jako mała świątynia dystryktu Sosa, prowincji Shimousa. Głównym bóstwem jest Asahiko-no-mikoto, syn Futsunushi-no-mikoto z Katori Jingu, obok Iwatsutsuo-no-mikoto, Iwatsutsume-no-mikoto i Kuninotokotachi-no-mikoto. Za głównym budynkiem i po jego lewej stronie rośnie święty cedr uznany za gminny pomnik przyrody.
Według tradycji sanktuarium Oio-jinja powstało w siódmym roku panowania cesarza Sujina. Widnieje w rejestrze Engishiki jako mała świątynia dystryktu Sosa w prowincji Shimousa i pełniła funkcję sōja tego dystryktu. Budynek spłonął w 1369 roku i został odbudowany przez klan Chiba, którego opieka trwała do jego upadku; w październiku 1873 roku otrzymał rangę gōsha.
Nazwę sanktuarium czyta się Oio, a jego urzędnikami rytualnymi byli Katori w służbie Katori Jingū; Katori Ōi-shima, uhonorowany Jugoinoge za ofiarowanie prywatnego zboża garnizonowi Mutsu, miał mieszkać w dystrykcie Sassa. Sanktuarium Sassa, filia Katori Jingū, było niegdyś utrzymywane na koszt dystryktu. Sanktuarium było sōsha dystryktu Sassa.
Do Oio-jinja dochodzi się w około 25 minut pieszo od stacji JR Yōkkaichiba na głównej linii Sōbu. Świątynia leży w dawnym powiecie Sōsa w prowincji Shimōsa, a za głównym pawilonem, po lewej stronie, rośnie wielki święty cedr uznany za gminny pomnik przyrody.
Święte drzewo sanktuarium, sugi uznany przez miasto za pomnik przyrody, rośnie za głównym budynkiem, po lewej stronie. Na terenie znajdowała się też sessha, Sazasa-jinja, której odbudowa była niegdyś obowiązkiem dystryktu Sazasa; kapłani sanktuarium wywodzili się z rodu Katori.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 482 współtwórców z całego świata.