Migukurumitama-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Migukurumitama-jinja to świątynia shinto w Tondabayashi w prefekturze Osaka, zwrócona na wschód ku górze Nijō. Główna sala (odbudowana w 1660) stoi na zboczu, przed nią górna sala modlitw, a u podnóża dolna sala modlitw. Za nią wznosi się święte wzgórze z czterema kopcami kofun, w tym 58-metrowym kopcem w kształcie dziurki od klucza.

Według tradycji sanktuarium zostało założone w 10. roku panowania cesarza Sujina (tradycyjnie 88 r. p.n.e.), gdy cesarz kazał przenieść gwałtownego ducha bóstwa z Kitsuki Taisha w Izumo. W 1331 roku świątynię spaliły wojska siogunatu podczas wojny o zamek Akasaka, a następnie odbudowano ją z ziem nadanych przez Kusunokiego Masashige. Wyprawa kiszuańska Toyotomiego Hideyoshiego w 1585 roku zniszczyła sale i 17 świątyń pomocniczych; honden odbudowano w 1660 roku.

Świątynia zwana jest też Shimosuibun-no-yashiro i wraz ze świątyniami Take-Mikumaru i Nishikori tworzy „trzy świątynie Mikumari w Kawachi”. Nazwa pochodzi od mikukuru-mitama, „ducha pływającego w wodzie”, ponieważ bóstwo jest bogiem wody. Jesienne święto przypada w trzeci piątek października.

Świątynia najlepiej jest dostępna pieszo i sprawdza się dobrze jako część spokojnego spaceru po okolicy. Teren jest swobodnie dostępny i nie wymaga specjalnych przygotowań ani sprzętu.

Za główną salą wznosi się święte wzgórze z czterema kurhanami. Największy z nich, grobowiec w kształcie dziurki od klucza o długości około 58 metrów z wczesnego okresu Kofun, czczony jest jako wewnętrzne sanktuarium; około 1930 roku znaleziono przy nim podobno brązowe zwierciadło, a na kurhanie odkryto cylindryczne haniwa.