Nishikiori-Jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Nishikiori-Jinja to świątynia shintoistyczna w Tondabayashi, której główna sala została odbudowana w 1363 roku przez Miyoshi Sadayuki. Budowla w stylu irimoya-zukuri o trzech przęsłach ma dach pokryty korą cyprysową, z trójkątnym chidori-hafu nad łukowatym kara-hafu na fasadzie, w stylu dachowym zwanym Nishikiori-zukuri. Przy szkole podstawowej Kawanishi stoi duży kamienny torii, od którego prowadzi 150-metrowa aleja.

Początek sanktuarium jest nieznany; dachówki z okresu Heian znalezione podczas remontu głównego pawilonu w 1935 roku wskazują, że istniało już w połowie tego okresu. Główny pawilon został odbudowany w 1363 roku przez Miyoshi Sadayuki. W epoce Meiji buddyjska świątynia Konrinji została zniesiona, a w 1907 roku sanktuarium otrzymało nazwę Nishikiori Jinja.

Nazwa Nishikiori pochodzi od Nishikibe, tkaczy, którzy według tradycji przybyli z Baekje i osiedlili się w tej okolicy, nazwanej od nich. Sanktuarium nosiło pierwotnie nazwę Nigori-jinja i było sanktuarium rodu Nishikibe. Miejscowi wymawiają tę nazwę także jako Nishikori, Nishikoori lub Nishigori.

Najbliższą stacją jest Kawanishi na linii Kintetsu Nagano, około 200 metrów na zachód od świątyni, czyli około trzech minut pieszo. Dojście zaczyna się przy dużym kamiennym torii obok bramy szkoły podstawowej Kawanishi i prowadzi 150-metrową aleją, niegdyś używaną do łucznictwa konnego, zwaną Babasaki.

Dach głównej sali łączy szczyt chidori-hafu ze szczytem karahafu, uznawanym za prototyp stylu Nishikiori-zukuri, który miał wpłynąć na Toshogu w Nikko. Przy alei stoi pomnik powstania Tenchu-gumi, wzniesiony w 1963 roku przez potomków Mizugori Zen'nosuke, sołtysa wsi Koda, który powstał wraz z synem Eitaro.