Iwai-jinja, sanktuarium shintō w Ōta, Tokio, Japonia

Iwai-jinja to świątynia shinto w Ōmori-kita, Ōta, Tokio, dawniej zwana Suzumori Hachimangū. Czci Ōjina, Chūaia, Jingū, Hime Ōkami i Ōnamuchiego. Na terenie znajdują się kamienie Suzui-ishi i Karasu-ishi, studnia oraz pawilon Benten z Siedmiu Bogów Szczęścia Tōkai.

Tradycja umieszcza założenie Iwai-jinja za panowania cesarza Bidatsu, bez dokładnej daty. Nihon Sandai Jitsuroku odnotowuje, że w 859 roku świątynia otrzymała oficjalną rangę, a wymienia ją Engishiki, dziesiątkowieczny rejestr świątyń. Miała zostać wyznaczona na sōja świątyń Hachiman prowincji Musashi, a w okresie Edo korzystała z patronatu siogunów Tokugawa.

Świątynia pozostaje miejscem, gdzie społeczność lokalna kontynuuje tradycyjne rytuały i zostawia ofiary na ołtarzach. Odwiedzający mogą obserwować, jak kult bóstw pozostaje żywy i jak ludzie wyrażają swoją więź z duchami tego miejsca.

Iwai-jinja znajduje się w Omori-kita w dzielnicy Ota, kilka minut pieszo od stacji Omori-kaigan na linii Keikyu. Teren jest płaski i zwarty: sala modlitw, studnia i kamienie pamiątkowe leżą blisko siebie, więc zwiedzanie jest krótkie. Kamienie zwane dzwonnym i kruczym, wpisane w 1974 r. na listę dóbr kultury miasta Ota, nie są udostępniane do zwiedzania.

Nazwa sanktuarium pochodzi od suzu-ishi, kamienia, który według przekazu dźwięczy jak dzwon, przechowywanego w sanktuarium i związanego z dawną nazwą miejscową Suzugamori. Ten kamień oraz czarny kamień karasu-ishi są od 1974 roku wpisane jako dobra kultury dzielnicy Ota i nie są udostępniane publicznie.