Kaichō-ji, Świątynia buddyjska w Shimizu-ku, Japonia.

Kaichō-ji to świątynia szkoły Nichiren w Muramatsu, Shimizu-ku, Shizuoka, o nazwie górskiej Ryūsuizan. Budynki odbudowano po pożarach w 1921 i 1945 roku; dzwonnica i skarbiec przetrwały nalot w 1945 roku. W głównej sali znajduje się spełniająca życzenia statua założyciela, dzieło mnicha Nichihō.

Założona w 852 roku jako Gagaku-ji na górze Arido, świątynia została zniszczona przez tsunami w 1011 roku i przeniesiona na obecne miejsce. W 1274 roku mnich Nichii nawrócił jej opata i świątynia stała się Kaijō-ji na górze Ryūsui. Doznała licznych klęsk żywiołowych, w okresie Edo przemianowano ją na Kaichō-ji, a w 1921 roku i podczas nalotu na Shimizu w 1945 roku spłonęła doszczętnie; ocalała tylko dzwonnica i skarbiec.

Świątynia należy do szkoły Nichiren i jest jedną z pięciu głównych świątyń linii Ikegami. Jej nazwa zmieniła się z Kaijō-ji na Kaichō-ji w okresie Edo. Główna sala mieści posąg założyciela wykonany przez kapłana Nichihō, a w sali Tenjin przechowywany jest posąg Tenjina przywieziony z Chin z czasów Tang.

Świątynia znajduje się w Muramatsu w dzielnicy Shimizu-ku w Shizuoce; ze stacji Shimizu na głównej linii Tōkaidō trzeba wsiąść w autobus, wysiąść na przystanku Muramatsu i iść pieszo około trzech minut. Teren odbudowano po pożarach w 1921 i 1945 roku, dlatego dzwonnica i skarbiec należą do najstarszych zachowanych budowli.

Nazwa świątyni nie ma związku z pokazami kaichō ukrytych skarbów. Założona w 852 jako Gagaku-ji, w 1274 stała się Kaijō-ji, gdy mnich Nichii nawrócił jej opata, a dopiero w okresie Edo przemianowano ją na Kaichō-ji. Jej położenie na zboczu pochodzi z 1011 r., po tsunami.