Nōso-hachimangū, Sanktuarium shintō w Japonii

Nōso-hachimangū to świątynia shinto w Iizuce w prefekturze Fukuoka, dawna świątynia prefekturalna, obecnie wśród świątyń Beppyō Jinja Honchō. Czczono tu cesarza Ōjina, cesarza Chūaia, cesarzową Jingū, Takenouchiego no Sukune oraz bóstwa niebiańskie i ziemskie. Według tradycji cesarzowa Jingū ustawiła ołtarz w lesie Nōso po powrocie z wypraw do Korei.

Według tradycji sanktuarium cesarzowa Jingū po powrocie z kampanii koreańskich ustawiła ołtarz w lesie Nōso i pożegnała tam swoich zwolenników z Kiusiu; ich pragnienie ponownego ujrzenia jej oblicza, „itsuka”, miało dać początek nazwie Iizuka. Sanktuarium zbudowano później w tym miejscu. W 1359 r. (era Enbun 4) stała już świątynia, a w 1924 r. podniesiono je do rangi sanktuarium prefekturalnego.

Świątynia zwana jest też Nōso-gū, a jej nazwa wiąże się z legendą, że cesarzowa Jingū pożegnała się w lesie Nōso ze swoimi zwolennikami z Kiusiu; ich pragnienie ponownego ujrzenia jej twarzy, „itsuka”, miało dać nazwę Iizuka. Czczona jest jako świątynia opiekuńcza Iizuki i bóstwo wychowania dzieci, a Ningyō Kanshasai w drugą niedzielę maja dziękuje lalkom.

Odwiedzający powinni wejść przez bramę torii i ukłonić się idąc do głównej hali jako znak szacunku. Dostęp do terenu jest bezpłatny, a odwiedzający doświadczają największej aktywności podczas miesięcznych festiwali, szczególnie w pierwszym dniu każdego miesiąca w Tsukinamisai lub podczas sezonowych obchodów.

Świątynia nosiła dawniej nazwę 納祖宮 (Nōso-no-miya); obecne znaki 曩祖 przyjęto później. Według przekazu cesarzowa Jingū pożegnała w lesie Nōso swoich towarzyszy z Kiusiu, a ich pragnienie ponownego ujrzenia jej twarzy (itsuka) miało dać początek nazwie Iizuka.