Aekuni Shrine, Sanktuarium shintoistyczne w Iga w Japonii

Do świątyni Aekuni wchodzi się przez cynobrowe torii z ciemną drewnianą tablicą z pionowymi znakami, skąd szerokie schody z jasnoszarego kamienia wznoszą się między niskimi balustradami z kwadratowych słupków z zaokrąglonymi nakrywkami. Na górze stoi ciemny drewniany budynek kultu z wystającym przedsionkiem, zakrzywioną przednią krawędzią dachu i płaskim dachem głównym, flankowany dwoma długimi fioletowymi sztandarami i białym szyldem nad wejściem. Świątynia zajmuje w Iga około 19 038 metrów kwadratowych.

Według tradycji sanktuarium Aekuni-jinja zostało założone w 658 roku, czwartym roku panowania cesarzowej Saimei, gdy potomkowie Ōhiko-no-Mikoto czcili go tam jako przodka. W Engishiki z 927 roku widnieje jako jedyna wielka świątynia (taisha) prowincji Iga. W 1581 roku wojska Ody Nobunagi spaliły zabudowania podczas wojny Tenshō Iga; świątynię odbudowano w 1593 roku, a Honda Takatora w 1609 roku zlecił renowację honden.

Nazwa świątyni pochodzi od Aekuni-tsu-kami, pierwotnego bóstwa dystryktu Ahai. Jej taniec lwa (shishimai), datowany na erę Keichō (1596–1615), wykonuje się 3 stycznia, 17 kwietnia i 5 grudnia i uchodzi on za wzór tańców lwa w Iga; jest niematerialnym dziedzictwem ludowym prefektury Mie. Świątynia przechowuje dwanaście obrazów Trzydziestu Sześciu Nieśmiertelnych Poetów, przypisywanych Kanō Sanraku i wpisanych w 2005 r.

Świątynia jest generalnie łatwa do osiągnięcia pieszo i ma wystarczająco dużo miejsca do eksploracji. Odwiedzający powinni nosić odpowiednie ubranie i solidne buty, ponieważ teren składa się z żwiru i naturalnych ścieżek.

Nazwa świątyni zapisywana jest jako 敢國神社, a nie 敢国神社, a na jej terenie leży głaz zwany Momotaro-iwa. Inny ślad przeszłości: utracony po 1582 roku święty przedmiot odzyskał Mizuguchi Sayuemon z wioski Shimabara; jego rodzina przechowywała list z podziękowaniem z 1620 roku i zarezerwowane miejsce na świętach świątyni.