Sugawara-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Sugawara-jinja to mała świątynia shintoistyczna w Idze z prostą drewnianą architekturą i zakrzywionym daszkiem z dachówek charakterystycznym dla tradycyjnego projektu. Główna sala modlitwy ma drzwi przesuwne, drewniane ganki i latarnie kamienne wzdłuż ścieżek prowadzących do bramy wejściowej.

Świątynia była pierwotnie bóstwem opiekuńczym świątyni Ueno Heiraku-ji i bóstwem rolniczym. W 1581 roku, po wojnie Tenshō Iga, Tōdō Takatora przeniósł ją na obecne miejsce jako opiekuna miasta zamkowego. W 1672 roku poeta haiku Bashō zadedykował tu swoją pierwszą antologię Kai ōi, modląc się o sukces literacki. Główna sala spłonęła w 2010 roku i została odbudowana w 2012 roku.

Ta świątynia jest poświęcona Sugarawi no Michizane'owi, uczonym czczonemu jako bóg nauki w tradycji japońskiej. Odwiedzający pozostawiają życzenia na drewnianych tabliczkach i przestrzegają zwyczajów, takich jak dzwonienie dzwonkiem i klaszczenie przed modlitwą, co utrzymuje przy życiu praktyki przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Świątynia znajduje się około trzech minut pieszo od stacji Hirokoji na linii Iga kolei Iga. Główna sala, odbudowana po pożarze w 2010 roku i ukończona we wrześniu 2012 roku, stoi na terenie; brama i dzwonnica są wpisane do rejestru dóbr kultury prefektury. Można odszukać tablice Trzydziestu sześciu nieśmiertelnych poetów oraz tablicę arytmetyczną zwróconą do sali w 2022 roku.

Świątynia przechowuje planszę do sugoroku oraz trzydzieści sześć tablic z portretami Trzydziestu Sześciu Nieśmiertelnych Poetów, wpisanych w rejestr dóbr kultury Iga. Pochodzący z tego regionu poeta Matsuo Basho ofiarował tu w 1672 r. swój pierwszy zbiór „Kai Oi”, modląc się o powodzenie w haikai. Rosnąca na terenie wiązowiec chiński, Nidome Keyaki, jest pomnikiem przyrody miasta.