Bedaium, Rzymskie stanowisko archeologiczne w Seebruck, Niemcy.

Bedaium to starożytna nazwa Seebruck, gdzie rzymska droga z Iuvavum do Augusta Vindelicum przekraczała Alz przy jej wypływie z Chiemsee. Osada powstała około roku 1 na lewym brzegu, z drewnianymi budynkami, a około 100 r. n.e. na prawym brzegu powstał drugi ośrodek. W okresie rozkwitu w II–III wieku rozciągała się jako wieś przy drodze na ponad kilometr; około 300 r. wzniesiono mały fort o boku 26 metrów.

Bedaium powstało przy wschodnio-zachodniej drodze między Iuvavum (Salzburgiem) a Augusta Vindelicum (Augsburgiem), w miejscu, gdzie Alz wypływa z Chiemsee. Datowanie dendrochronologiczne drewnianej konstrukcji z wykopalisk 1986/87 wskazuje na osadę około roku 1; drugi ośrodek na przeciwnym brzegu powstał około 100 r. Od około 230 teren nawiedzały najazdy germańskie, a około 300 zbudowano mały fort o boku 26 metrów. Po 400 miejsce wydaje się opuszczone.

Stanowisko dokumentuje integrację praktyk religijnych celtyckich i rzymskich poprzez świątynię poświęconą Bedaiusowi, lokalnemu bóstwu przyjętemu przez Rzymian.

Wykopaliska znajdują się w Seebruck, przy wypływie Alz z Chiemsee, na obu brzegach rzeki. Vicus rozciągał się na ponad kilometr wzdłuż drogi; rdzeń na lewym brzegu miał około 100 na 400 metrów, a na prawym około 100 na 100 metrów. Zbudowany około 300 r. n.e. mały kasztel tworzył kwadrat o boku 26 metrów; nekropolia z 250 grobami popielnicowymi leży około 400 metrów na wschód od osady.

Mały fort zbudowany około 300 r. n.e. miał zaledwie 26 metrów długości boku, ale stał się ostatnim schronieniem osady. Około 350 r. n.e. ludność cywilna wycofała się za jego mury, a po 400 r. miejsce zostało opuszczone. Nie znaleziono dowodów na ciągłość osadnictwa w średniowieczu.