St. Lambert, Zabytek religijny w Seeon-Seebruck, Niemcy

St. Lambert to dawny kościół klasztorny benedyktynów w Klosterseeon, części Seeon-Seebruck. Jego rdzeń stanowi romańska bazylika kolumnowa z trzynawowym korpusem i trzema chórami. Fasada zachodnia ma dwie ośmioboczne wieże z tufu i kamienia polnego, zwieńczone ciemnoszarozielonymi kopułami cebulowymi z XVI wieku. Do białego budynku głównego przylega część z czerwonym dachem.

Benedyktyński klasztor Seeon założyli pod koniec X wieku palatyn Aribo I i jego żona Adala Bawarska; o jego pierwszym kościele nic nie wiadomo. Aribo II kazał prawdopodobnie pod koniec XI wieku wznieść trójnawową bazylikę, do której należą wieża północna i portal z czerwonego piaskowca. Około 1200 roku powstały wieża południowa i dwukondygnacyjny przedsionek między wieżami. Opatowie Simon i Erhard Farcher przebudowali kościół od 1392 roku w stylu późnogotyckim, a biskup Pasawy Leonhard von Laiming poświęcił go w 1433 roku.

Kościół jest poświęcony św. Lambertowi z Liège, biskupowi Maastricht, którego relikwie czczono w opactwie Seeon. Ściany nawy głównej, pomalowane około 1625 roku, przedstawiają sceny z życia Jezusa wraz z fundatorami klasztoru Aribo i Adalą, św. Benedyktem i samym św. Lambertem. Malowidła sklepień z końca XVI wieku ukazują w nawie Dzieciątko Jezus i Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Kościół stoi w Klosterseeon, części gminy Seeon-Seebruck w powiecie Traunstein w Górnej Bawarii. Fasada zachodnia z dwiema ośmiobocznymi wieżami i cebulastymi hełmami zwrócona jest do zwiedzającego; nad portalem kruchty w osłoniętej niszy stoi Madonna z Dzieciątkiem Johanna Schwaigera z 1721 roku. Wejście prowadzi przez dwukondygnacyjną kruchtę między wieżami.

Obie wieże zachodnie zachowały rdzeń z XI/XII wieku z bloków tufu i kamieni polnych, lecz ich cebulaste hełmy pochodzą dopiero z okresu po pożarze klasztoru w 1561 roku, gdy zastąpiły gotyckie iglice. Pod okapem biegnie późnogotycki fryz maswerkowy, a nad portalem przedsionka w zadaszonej niszy stoi Madonna z Dzieciątkiem wyrzeźbiona w 1721 roku przez Johanna Schwaigera z Reichenhall.