Longquan celadon, Centrum produkcji ceramicznej w prefekturze Lishui, prowincja Zhejiang, Chiny.

Celadon Longquan to tradycyjna ceramika produkowana w regionie Lishui w prowincji Zhejiang z charakterystyczną glazurą w kolorze zielono-niebieskim. Grubościenne przedmioty mają gładką, błyszczącą powierzchnię, która wykazuje niezwykłą głębię koloru.

Piece w Longquan w południowo-zachodnim Zhejiang rozpoczęły wielkoseryjną produkcję za Północnej dynastii Song, około X wieku. Jakość i wolumen wzrosły po przeniesieniu stolicy do Hangzhou w 1127 roku, a te wyroby dominowały w chińskim eksporcie ceramicznym przez ponad pięćset lat. Piece smocze z dwunastoma komorami wypalały 25 000 sztuk naraz. Produkcja podupadła, gdy błękitno-biała porcelana z Jingdezhen przejęła te rynki w czasach Ming.

Chińska nazwa 龙泉青瓷 wiąże te wyroby z Longquan, ośrodkiem pieców w Zhejiang, oraz z zieloną glazurą seladonu. W okresie Południowych Song garncarze opracowali grube glazury wapienno-alkaliczne fenqing (pudrowy błękit) i meiziqing (śliwkowa zieleń), porównywane do nefrytu. Tradycyjną technikę wypału wpisano w 2009 r. na Reprezentatywną Listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO.

Piece były długimi piecami-smokami, ceglanymi tunelami wznoszącymi się po zboczu, z nawet dwunastoma komorami, mogącymi wypalać do 25 000 sztuk naraz. Najlepsze wyniki dawały naczynia w najwyższych komorach, które nagrzewały się wolniej i równomierniej. Zawsze używano kapsuł ogniotrwałych, a temperatury wypalania wynosiły od 1 180 °C do 1 280 °C, przy czym powyżej 1 250 °C uzyskiwano najlepsze zielone lub niebieskie barwy.

Nieszkliwiona stopka naczynia z Longquan wypala się na czerwonawo-brązowo, cecha zwana „purpurowym brzegiem i żelazną stopką” (紫口铁足), która odróżnia je od celadonów północnych. Efekt ten powstaje w wyniku utleniania żelaza w glinie, gdy pod koniec wypału do pieca dostaje się świeże powietrze.