Cala Pi, Biała piaszczysta plaża i zatoczka w Llucmajor, Hiszpania

Cala Pi to skalista zatoka o długości około 420 metrów i szerokości do 100 metrów na wybrzeżu Llucmajor, ujście Torrent de Cala Pi. Na jej końcu leży plaża z drobnego piasku o szerokości około 50 metrów, wchodząca na jakieś 125 metrów w wąwóz, którego skaliste zbocza porastają sosny. Po zachodniej stronie stoją escars, szopy na łodzie zbudowane w 1954 roku z kamienia marès, z płaskim dachem i drewnianymi wrotami, naprzeciw betonowej rampy.

Torre de Cala Pi, zbudowana w 1663 roku na Punta de Cala Pi, strzegła wejścia do zatoki przed północnoafrykańskimi korsarzami. Prehistoryczne pozostałości wskazują na wcześniejsze użytkowanie: Cova de Cala Pi służyła jako miejsce pochówku, a po zachodniej stronie stoją struktury talajotyczne. Sześć kamiennych escars dodano w 1954 roku.

Nazwa Cala Pi pochodzi prawdopodobnie od średniowiecznego nazwiska Pi, noszonego przez mieszkańców Llucmajor, a nie od sosny, na co brak dokumentów; sąsiednia Cala Beltran ma taki sam rodowód. Sześć kamiennych escars po zachodniej stronie zbudowano w 1954 r. z marès, z płaskim dachem na drewnianych belkach i kominem; pięć ma dwuskrzydłowe drewniane wrota, jedno metalową barierę.

Aby dotrzeć do plaży, trzeba schodzić po długich schodach, więc noś wygodne buty i zaplanuj czas na zejście. Dostępne są podstawowe udogodnienia takie jak prysznice i toalety, a w cieplejszych miesiącach działa sezonowy kiosk.

Potok Torrent de Cala Pi niesie wodę tylko po ulewnych deszczach, a w wąwozie za plażą może wtedy pozostać słonawy stawek. Odnotowano w nim cefale (llisses). Zatoka jest jedną z niewielu naturalnych osłon na wybrzeżu między Cap Enderrocat a S'Estanyol de Migjorn.