Convento de Santa Clara la Real, Toledo, Klasztor mudéjar w Toledo, Hiszpania

Convento de Santa Clara la Real jest klasztorem z architekturą mudéjar w Toledo, dostępnym przez wielką bramę wejściową. Wnętrze zawiera dwa główne dziedzińce: jeden z drzewami pomarańczowymi i jeden z drzewami laurowymi, stanowiące serce budynku.

Pierwsze klaryski w Toledo, zwane damianitkami, osiedliły się poza murami w dolinie Santa Susana; ich klasztor Santa María i San Damián został zatwierdzony przez papieża Innocentego IV w 1254 roku. W 1368 roku, podczas kastylijskiej wojny domowej, szlachcianka María Meléndez podarowała swoje domy w dzielnicy San Vicente zakonnicom i ich przeoryszy Sanchy Alfonso. Bulla Piis devotorum papieża Grzegorza XI, wydana w Awinionie 27 czerwca 1371 roku, zezwoliła na fundację dla trzydziestu zakonnic. Sama Meléndez przyjęła habit w 1370 roku.

Zakonnice nazywano początkowo damiankami, od klasztoru San Damiano w Asyżu, i kierowały się regułą św. Benedykta, żyjąc jednak na sposób św. Klary. Bulla z 1371 r. wymagała, by kościół klasztorny miał dzwonnicę i dzwony. Założycielka, María Meléndez, przyjęła tu habit i złożyła śluby w 1370 r.

Klasztor stoi w dzielnicy San Vicente na starówce Toledo, obok klasztorów Santo Domingo el Real i kapucynek. Zwiedzanie odbywa się tylko w wyznaczonych porach, więc przed wyprawą przez miasto warto zapytać na miejscu. Klaryski żyją w klauzurze: otwarte są jedynie kościół i dozwolone pomieszczenia, w ciszy.

Pierwszym aktem prawnym fundacji była darowizna z 31 sierpnia 1368 r., w czasie kastylijskiej wojny domowej: María Meléndez przekazała mniszkom damiankom i ich przeoryszy Sanchy Alfonso toledańskie domy, w których mieszkała, wraz z „heredamientos et con cubas e et bodegas et tinajas” — gruntami, kadziami, piwnicami i dzbanami. 20 stycznia 1370 r. kupiła połowę sąsiednich domów należących do kobiety określonej jako „Habibi mora”.