Monasterio de Santo Domingo el Real, Klasztor dominikański w Toledo, Hiszpania

Monasterio de Santo Domingo el Real to klasztor dominikanek w Toledo, zorganizowany wokół trzech dziedzińców: del Rosal, del Moral i San Martín de Porres. Kościół, wzniesiony w latach 1566–1575 według projektu przypisywanego Diego de Velasco de Ávila, ma jedną nawę nakrytą pseudooliptyczną kopułą i barokowy ołtarz główny z XVII wieku.

Klasztor został założony w 1364 roku przez szlachciankę Inés García de Meneses po owdowieniu po Sancho de Velasco. Był pierwszym żeńskim klasztorem dominikańskim w Toledo i od początku jest klasztorem klauzurowym. Śluby złożyły tu María de Castilla, nieślubna córka króla Pedra I, oraz jej matka Teresa de Ayala. Jego archiwum, przechowujące listy potomków króla, uczyniło go „miejscem pamięci” Pedra I. 15 czerwca 1934 roku został uznany za bien de interés cultural.

Klasztor stał się „miejscem pamięci” króla Piotra I Kastylijskiego: jego archiwum przechowuje listy potomków monarchy, a śluby złożyła tu María de Castilla, nieślubna córka króla. Habit przyjęła tu także jej matka, Teresa de Ayala. W XV wieku mieszkała tu święta Beatriz de Silva, założycielka koncepcjonistek.

Kościół wychodzi na plaza de Santo Domingo el Real; wchodzi się przez portyk z czterech doryckich kamiennych kolumn na wysokich cokołach, osłaniający troje drzwi z nadprożem. Prostokątna nawa ma po trzy wnękowe kaplice z każdej strony, w tym kaplicę Santo Tomé. Klasztor jest klauzurowy, więc dostępna jest tylko świątynia.

Archiwa klasztorne zawierają listy potomków króla Pedra I, w tym dokumenty związane z Maríą de Castilla, nieślubną córką króla, i jej matką Teresą de Ayala. Klasztor stał się „miejscem pamięci” władcy, a w XV wieku mieszkała tu święta Beatriz de Silva, założycielka zakonu koncepcjonistek.