Santa Maria de Barberà, Kościół romański w Barberà del Vallès, Hiszpania

Kościół Santa Maria de Barberà to romańska budowla na planie krzyża łacińskiego, z jedną nawą nakrytą lekko ostrym sklepieniem kolebkowym i trzema absydami skierowanymi na wschód. Ściany wykonano z dobrze obrobionych dwubarwnych ciosów, a jedynym elementem dekoracyjnym w partii prezbiterium są fryzy lombardzkie i ślepe arkady. Nad północnym ramieniem transeptu wznosi się prostokątna dzwonnica, a zachodni portal tworzy podwójny łuk z małych klińców.

Kościół jest poświadczony od 986 roku, gdy król Lotar potwierdził klasztorowi Sant Cugat dobra w okolicy Barberanus; zbudowano go w drugiej połowie XI wieku, a zapisy o legatach na budowę pochodzą z 1067 i 1074 roku. Poświęcono go za biskupa Oleguera z Barcelony (1116-1137), a w 1143 roku występuje już jako parafia. W 1919 roku mossèn Manuel Trens i proboszcz Josep Maria Esteve odkryli malowidła absyd za retabulum; po wojnie domowej malowidła i kościół odrestaurowano przy pomocy służby konserwatorskiej Diputació de Barcelona.

We wnętrzu znajdują się średniowieczne malowidła ścienne przedstawiające sceny biblijne, które pokazują jak wierni wyrażali i przeżywali swoją wiarę. Te dzieła sztuki z różnych epok świadczą o zmianach w praktykach religijnych i estetycznych preferencjach społeczności.

Kościół jest otwarty dla odwiedzających przez większość dni, a dostępne są przewodniki wyjaśniające cechy architektoniczne budynku. Jako miejsce aktywnie użytkowane do celów religijnych, odwiedzający powinni ubierać się poważnie i być świadomi ewentualnych nabożeństw.

Odkrycia w 1919 roku dokonali Mossèn Manuel Trens, dyrektor Muzeum Diecezjalnego w Barcelonie, oraz proboszcz Mossèn Josep Maria Esteve, którzy odsłonili malowidła za nastawą ołtarzową zasłaniającą centralną apsydę. Malowidła ścienne, datowane na koniec XII wieku i przypisywane Mistrzowi z Cardony, zachowały się in situ.