Illa de Tabarca, Obszar chroniony w Hiszpanii

Illa de Tabarca to mała zamieszkana wyspa u wybrzeża Alicante, długa na około 2 kilometry i szeroka na mniej niż pół kilometra. Otaczający ją rezerwat morski zajmuje 1400 hektarów i został ustanowiony 9 stycznia 1995 roku; wyspa leży w środkowej części prostokątnego obszaru chronionego. Rosną tu łąki posidoniowate na dnie piaszczystym i glony na skałach, żyją tu m.in. strzępiele, kielce, langusty, szczeżuje i żółwie karetta.

W szesnastym wieku północnoafrykańscy piraci wykorzystywali wyspę jako bazę do najazdów na pobliskie miasta przybrzeżne. W osiemnastym wieku osadnicy genuejscy przenieśli się tutaj po swojej niewoli w Afryce Północnej, budując nową społeczność, która w szczytowym momencie liczyła około tysiąc mieszkańców.

Kościół San Pedro y San Pablo z końca XVIII wieku pozostaje duchowym centrum wioski. Tradycja rybacka rezerwatu znajduje odbicie w potrawach takich jak Caldero Tabarquino, ryż z rybą przyrządzany z lokalnych połowów. Nazwa wyspy pochodzi od Tabarki, tunezyjskiego miasta, w którym genueńscy osadnicy byli przetrzymywani, zanim przenieśli się tutaj.

Łodzie na wyspę odpływają z Santa Pola, oddalonej o trzy mile morskie, a także z Alicante, o jedenaście mil morskich, i z Guardamaru, o siedem mil; kilka firm regularnie obsługuje przeprawę. Rezerwat zajmuje 1400 hektarów w kształcie prostokąta z wyspą pośrodku, a ochrona obejmuje zarówno wody wewnętrzne zarządzane przez Generalitat Valenciana, jak i wody zewnętrzne podlegające państwu hiszpańskiemu.

Rezerwat utworzono 9 stycznia 1995 roku; obejmuje 1400 hektarów wokół wyspy, która zajmuje środkową część prostokątnego obszaru. Chroni wody wewnętrzne zarządzane przez Generalitat Valenciana oraz wody zewnętrzne podlegające administracji centralnej Hiszpanii; przypływa się tu z Alicante (11 mil morskich), Santa Poli (3) i Guardamaru (7).