Albaicín

Albaicín to średniowieczna dzielnica w Granadzie w Hiszpanii, rozciągająca się na zboczu i połączona wąskimi uliczkami wybrukowanymi kamieniem. Bielone budynki otaczają kręte ścieżki tworząc labirynt schodów, łuków i małych placów.

Obszar powstał w XI wieku za dynastii Nasrydów jako osada warowna z meczetami i domami. Po chrześcijańskim podboju w 1492 roku wiele islamskich budowli zostało przekształconych lub zastąpionych przez kościoły i klasztory.

Nazwa pochodzi od arabskiego słowa oznaczającego sokolnika i przypomina osadników, którzy przybyli po upadku innego miasta. Wiele domów otwiera się do prywatnych dziedzińców z fontannami i drzewami cytrusowymi, ukrytych za prostymi murami od strony ulicy.

Strome uliczki najlepiej zwiedzać pieszo, gdyż wiele ulic jest zamkniętych dla samochodów lub zbyt wąskich dla pojazdów. Wczesny ranek lub późne popołudnie oferuje bardziej komfortowe temperatury do spacerów po zboczach.

Kilka punktów widokowych otwiera widoki na Alhambrę po drugiej stronie doliny, szczególnie uderzające o zachodzie słońca, gdy światło barwi czerwone mury. Niektóre uliczki kończą się nagle na tarasach z widokiem na wąwóz Darro.