Ilha de Marajó leży u ujścia Amazonki, w stanie Pará. Po jej plażach swobodnie wędrują bawoły, namorzynom wyścielają brzegi kanałów, a życie toczy się w rytmie rzeki. Wyspa jest też kolebką dawnej kultury Marajoara, słynącej z kolorowej ceramiki, którą można oglądać w lokalnych muzeach. Podróżni, którzy tu docierają, odkrywają miejsce odległe od bardziej znanych zakątków Brazylii, ukształtowane przez wodę, dziką przyrodę i własną historię.

Ilha de Maiandeua, znana lokalnie jako Algodoal, leży u wybrzeży stanu Pará na północy Brazylii. Nie ma tu samochodów, co nadaje codziennemu życiu spokojne tempo. Po wiosce Algodoal przemieszcza się pieszo lub rowerem, mijając proste drewniane domy, małe pensjonaty i lokalne restauracje. Piaszczyste wydmy wznoszą się na skrajach wyspy, a Praia da Princesa ciągnie się jako długa, otwarta plaża, na której rzadko spotyka się tłumy. Namorzyny porastają brzegi kanałów i tworzą zieloną granicę między lądem a morzem.

Ilha dos Lençóis leży w archipelagu Maiaú, u wybrzeży stanu Maranhão na północy Brazylii. Rozległe białe wydmy pokrywają dużą część wyspy, nadając jej wygląd pustyni przy morzu. Małe społeczności rybackie żyją tu od pokoleń, w rytmie codzienności odciętej od reszty kraju. Spacer wśród wydm lub obserwowanie łodzi odpływających o świcie pozwala poczuć, jak bardzo odizolowane jest to miejsce.

Fernando de Noronha to archipelag położony na środku Oceanu Atlantyckiego, u wybrzeży północno-wschodniej Brazylii. Woda wokół wysp jest ciepła i przejrzysta, a pod powierzchnią można spotkać żółwie morskie, manty i ławice tropikalnych ryb. Na lądzie skaliste klify przeplatają się z małymi piaszczystymi plażami, a fregaty krążą nad głowami odwiedzających. Dostęp do wyspy jest celowo ograniczony, co sprawia, że życie toczy się tu wolno, a otoczenie przyrodnicze pozostaje w dobrym stanie.

Ilha de Itamaracá leży u wybrzeży Pernambuco, na północ od Recife, i należy do najstarszych zamieszkanych wysp Brazylii. Forte Orange, holenderski fort z XVII wieku, stoi do dziś w pobliżu brzegu i przypomina o kolonialnej przeszłości wyspy. Namorzynowe lasy porastają część wybrzeża, a plaże są proste, odwiedzane głównie przez miejscowe rodziny, a nie grupy turystów. Życie toczy się tu w rytmie połowów i morza.

Ilha de Santo Aleixo lezy u wybrzezy Pernambuco i jest mala, niezamieszkana wyspa pochodzenia wulkanicznego. Podczas odplywu tworza sie naturalne skaliste baseny, a woda jest na tyle przejrzysta, ze widac korale i ryby tuz pod powierzchnia. Wiekszosc odwiedzajacych przybywa lodzia z ladu i spedza dzien na snorkelingu lub plywaniu w plytkich basenach.

Tinharé to wyspa w południowej Bahii, znana przede wszystkim z Morro de São Paulo, wioski z długimi piaszczystymi plażami, uliczkami bez samochodów i starymi kolonialnymi fortyfikacjami. Wyspa należy do archipelagu Cairu i można się na nią dostać tylko łodzią. Życie toczy się tu powoli: rybacy wracają rano, a odwiedzający spacerują między barami na plaży a brzegiem Atlantyku.

Ilha de Boipeba lezy u wybrzeza Bahii i zyje w duzo wolniejszym tempie niz sasiednie Morro de Sao Paulo. Na wyspie nie ma samochodow, a piaszczyste sciezki lacza male wioski rybackie, gdzie lodzie sa glownym srodkiem transportu. Podczas odplywy rafykoralowe wynurzaja sie z wody i mozna po nich chodzic. Palmy kokosowe rosna wzdul plaz, a las dochodzi blisko brzegu w kilku miejscach.

Ilha dos Frades leży w Zatoce Wszystkich Świętych w stanie Bahia. Jej plaże mają spokojne wody, a wioski rybackie nadają tempo codziennemu życiu. Na wyspie stoją też stare budynki religijne, które świadczą o długiej historii tego miejsca. Spacer po wyspie daje poczucie tego, jak od pokoleń żyją tutejsze nadmorskie społeczności, blisko morza i z dala od głównych dróg.

Ilha de Itaparica lezy w Zatoce Wszystkich Swietych u wybrzezy Bahii i jest najwieksza wyspa tej zatoki. Na jej brzegach mozna znalezc plaze, stare budynki kolonialne i miasteczka, w ktorych tradycje afrobrazylijskie wciaz sa zywe na co dzien. Krotki prom z Salvadoru prowadzi do miejsca, gdzie rytm zycia jest wolniejszy i bardziej zakorzeniony.

Ilha de Maré lezy w Zatoce Wszystkich Swietych, u wybrzeza Bahii, i jest jednym z najbardziej spokojnych miejsc w tej kolekcji. Spolecznosci rybackie zyja tu od pokolen, a codzienne zycie kreci sie wokol morza. Domy sa proste, sciezki waskie, a wszystko toczy sie w rytmie pływów. Nie ma tu duzych obiektów turystycznych ani tlumów, tylko nadmorska spolecznosc, która pokazuje, jak wyglada zycie wzdluz brazylijs kiego wybrzeza.

Archipelag Abrolhos leży u wybrzeży Bahii i jest pierwszym morskim parkiem narodowym Brazylii. Jego rafy koralowe należą do najbogatszych na południowym Atlantyku, zamieszkałych przez żółwie morskie, kolorowe ryby i wiele innych gatunków. Od lipca do listopada humbaki gromadzą się tutaj, by rodzić i karmić młode, co czyni to miejsce jednym z najlepszych w Brazylii do ich obserwacji. Na skalistych wyspach gniazdują w dużych koloniach fregatki i głuptaki. Na archipelag można dotrzeć tylko łodzią z miasta Caravelas.

Ilha Grande leży u wybrzeży Rio de Janeiro i nie ma tam dróg dla samochodów. Poruszasz się po niej pieszo lub łódką. Las atlantycki pokrywa dużą część wyspy gęstymi drzewami i roślinami. Wędrowcy odkrywają wodospady, zatoczki i plaże, do których można dotrzeć tylko po długim marszu. Gruta do Acaiá to jaskinia morska przy samej wodzie, którą można zwiedzić małą łódką.

Ilha da Gipóia leży w zatoce Angra dos Reis, na południe od Rio de Janeiro, i jest jedną z największych wysp w tej części wybrzeża. Najchętniej odwiedzana plaża, Praia do Dentista, przyciąga łodzie z lądu dzięki zielononiebieskim wodom. Wyspa pokryta jest lasem atlantyckim, a większość odwiedzających przybywa tu drogą morską.

Ilha de Paquetá leży w zatoce Guanabara, niedaleko centrum Rio de Janeiro, dokąd można dotrzeć promem. Na wyspie nie ma samochodów, więc ludzie poruszają się pieszo lub rowerem. Ulice są wąskie, domy stare i kolorowe, a tempo codziennego życia jest spokojne. Wielu mieszkańców Rio przyjeżdża tu w weekendy, żeby odpocząć od miejskiego zgiełku po drugiej stronie zatoki.

Ilhabela leży u wybrzeży stanu São Paulo i jest dużą, górską wyspą pokrytą lasem atlantyckim. Dziesiątki plaż ciągną się wzdłuż jej wybrzeży, a wiele z nich jest trudno dostępnych drogą lądową. W głębi wyspy wodospady spływają między drzewami, a szlaki prowadzą przez las do odległych zakątków. Wiatry wiejące między wyspą a stałym lądem przyciągają żeglarzy z całej Brazylii, a żeglarstwo od dawna stanowi ważną część życia na Ilhabela.

Ilha Anchieta leży u wybrzeży stanu São Paulo i przez długi czas była kolonią karną. Dziś to park przyrodniczy, w którym można spacerować leśnymi ścieżkami, odpoczywać na spokojnych plażach i zwiedzać ruiny dawnego więzienia. Wody wokół wyspy są chętnie odwiedzane przez nurków, którym łatwo zauważyć ryby i korale tuż pod powierzchnią.

Ilha do Cardoso leży na południowym krańcu stanu São Paulo, tam gdzie las atlantycki spotyka się z morzem. Jej plaże odwiedza bardzo niewielu turystów, namorzynowe rzeki przecinają wewnętrzne kanały, a społeczności caiçaras żyją tu z połowów od pokoleń. Życie na wyspie toczy się w rytmie pływów, z dala od ruchliwego wybrzeża.

Ilha do Mel leży u wybrzeży stanu Paraná i nie ma tu samochodów ani asfaltowych dróg. Porusza się wyłącznie pieszo piaszczystymi ścieżkami prowadzącymi przez las lub wzdłuż brzegu. Osiemnastowieczna latarnia morska i stara forteca świadczą o historii wyspy. Na południowym krańcu Gruta das Encantadas to morska jaskinia wyrzeźbiona w skale, która przyciąga odwiedzających z całej Brazylii. Życie tu toczy się powoli, w rytmie pływów i rozkładu promów.

Ilha de Santa Catarina to główna wyspa Florianópolis i pokazuje, jak różnorodna może być jedna brazylijska wyspa. Na północy można znaleźć spokojne laguny i płaskie plaże, podczas gdy południowe wybrzeże przyciąga surferów szukających długich, otwartych fal. Wydmy Joaquina stromo wznoszą się z ziemi i ciągną daleko w głąb lądu. W małych wioskach, takich jak Santo Antônio de Lisboa, wpływ osadników z Azorów jest wciąż wyraźnie widoczny: wąskie uliczki, bielone kościoły i koronczarki pracujące technikami przywiezionymi przed wiekami.

Ilha do Campeche lezy tuz przy wybrzezu Florianópolis i mozna sie na nia dostac tylko lodzia. Woda wokol wyspy jest tak przejrzysta, ze bez trudu widac piaszczyte dno. Plaza jest z bialego piasku i to dobre miejsce do plywania. Jesli zajdziesz w glab wyspy, znajdziesz ryty naskalne zostawione przez ludzi, którzy mieszkali tu bardzo dawno temu. Ta wyspa to jedno z tych miejsc w Santa Catarina, gdzie morze i dawna historia czlowieka sa wyjatkowo blisko siebie.

Ilha do Arvoredo lezy u wybrzeza Santa Catarina, w granicach chronionego morskiego rezerwatu biologicznego. Woda jest tu bardzo przejrzysta, co przyciaga nurkow i amatorow snorkelingu, ktorzy przyplywaja, by obserwowac zolwie, plaszczki i lawice ryb. Wyspa jest niezamieszkana, a dostep do niej jest scisle kontrolowany, dzieki czemu przyroda pozostala tu w duzej mierze nienaruszona. Na brazylijskim wybrzezu to rzadkosc.

Ilha dos Lobos to mala skalista wyspa u wybrzeza Rio Grande do Sul. Mieszka tu duza kolonia lwich fok i kotikow, ktore odpoczywaja na skalach przez caly rok. Z pobliskiego miasta Torres wyruszaja lodzie, ktore przyblizaja odwiedzajacych do zwierzat. Morze wokol wyspy bywa wzburzone, a wiatr wieje niemal bez przerwy, co nadaje temu miejscu surowy i otwarty charakter, daleki od typowej plazy.