Ta mechaniczna instalacja zegarmistrzowska z XIX wieku reprezentuje techniczne rzemiosło swojej epoki i stanowi część kolekcji alternatywnych destynacji w regionie Ile-de-France. Horloge du Temps wyświetla czas za pomocą złożonego systemu kół zębatych i mechanizmów widocznych dla zwiedzających. Konstrukcja dokumentuje ewolucję pomiaru czasu w okresie, gdy publiczne zegary odgrywały istotną rolę w życiu miejskim. Mechanizm demonstruje precyzję i pomysłowość zegarmistrzowskiej sztuki XIX wieku.

To muzeum przechowuje jeden z najobszerniejszych zbiorów wczesnej fotografii kolorowej na świecie, obejmujący 72 000 zdjęć z 50 krajów wykonanych między 1909 a 1931 rokiem. Bankier Albert Kahn zlecił fotografom dokumentowanie świata przed przekształceniami wywołanymi przez pierwszą wojnę światową. Muzeum, odbudowane i otwarte ponownie w 2022 roku, łączy historyczne archiwum z czterema hektarami ogrodów reprezentujących japońskie, angielskie i francuskie tradycje krajobrazu. Architektura japońskiego biura Kengo Kuma integruje przestrzenie wystawowe z krajobrazem ogrodowym na obrzeżach Paryża.

Ta średniowieczna forteca wbudowana w kredowe klify nad doliną Sekwany łączy architekturę wojskową z francuskim projektowaniem ogrodów. Kompleks obejmuje XII-wieczny donżon wykuty w skale, podziemne przejścia łączące górne i dolne części zamku oraz XVIII-wieczny tarasowy ogród warzywny. Zamek przez wieki służył jako strategiczny punkt obronny, zanim został przekształcony w rezydencję dworską. Wnętrza prezentują meble i dekoracje z różnych okresów, podczas gdy ogrody zostały odrestaurowane zgodnie z historycznymi planami. Położenie na klifie zapewnia rozległe widoki na dolinę rzeczną i otaczającą okolicę.

To muzeum prezentuje obrazy z XIX wieku w rezydencji z 1860 roku, otoczonej ogrodem ze starymi drzewami. Muzeum Roybet Fould w Courbevoie rozszerza ofertę kulturalną regionu Île-de-France poza Paryżem. Kolekcja koncentruje się na pracach malarki Consuelo Fould i jej współczesnych. Budynek reprezentuje burżuazyjną architekturę drugiej połowy XIX wieku. Sale wystawowe prezentują portrety, sceny rodzajowe i pejzaże z tego okresu.

Domaine de Sceaux zawiera ogród francuski stworzony przez André Le Nôtre'a w XVII wieku. Ta posiadłość obejmuje kilkadziesiąt hektarów i prezentuje symetryczne ścieżki, fontanny oraz duże baseny wodne charakterystyczne dla formalnego francuskiego projektowania ogrodów. Posiadłość położona jest na południe od Paryża i pierwotnie służyła jako rezydencja rodziny Colbert. Zamek został odbudowany w XIX wieku po zniszczeniu oryginalnej struktury podczas rewolucji. Ogrody oferują ścieżki spacerowe przez trawniki i aleje drzew, podczas gdy muzeum wewnątrz głównego budynku wystawia sztukę regionalną i obiekty historyczne. Ten park przyciąga odwiedzających pragnących poznać historyczne projektowanie ogrodów poza stolicą.

Ten budynek zawiera manuskrypti, pierwsze wydania i przedmioty osobiste z okresu, gdy Victor Hugo pisał tu fragmenty Nędzników. Kolekcja dokumentuje twórczą fazę francuskiego autora podczas jego pobytu w Bièvres w XIX wieku. Oprócz dokumentów literackich dom prezentuje meble i przedmioty codziennego użytku ze środowiska pracy Hugo. Instytucja uzupełnia bardziej znane miejsca literackie w regionie Île-de-France i oferuje wgląd w powstawanie jednej z najważniejszych powieści literatury francuskiej.

Ten zamek mieści Narodowe Muzeum Renesansu od 1977 roku i prezentuje obszerną kolekcję przedmiotów sztuki, mebli, tapiserii i ceramiki z XVI wieku. Budowla została wzniesiona między 1538 a 1555 rokiem dla Anne'a de Montmorency, konstabl Francji, i przedstawia francuską architekturę renesansową z dziedzińcami, galeriami i dekorowanymi salami. Kolekcja obejmuje malowane emalie z Limoges, włoską majolikę, rzeźbione drewniane meble i dzieła tekstylne. Muzeum znajduje się około 20 kilometrów na północ od Paryża i oferuje wgląd w produkcję artystyczną okresu renesansu we Francji i Europie.

Ten system alarmowy z XIX wieku służył do sygnalizowania pożarów w Paryżu. Urządzenie zostało później przekształcone za pomocą kolorowej farby w instalację street artu. Avertisseur d'incendie de la rue Sévigné przedstawia ewolucję miejskiej infrastruktury bezpieczeństwa przeciwpożarowego w regionie Île-de-France, łącząc historyczne systemy alarmowe ze współczesną ekspresją artystyczną. Obiekt dokumentuje przejście od mechanicznych mechanizmów ostrzegawczych do nowoczesnych metod komunikacji.

Ten ogród botaniczny w L'Haÿ-les-Roses zachowuje ponad 3000 odmian róż z pięciu kontynentów i dokumentuje ewolucję kwiatu od średniowiecznych roślin leczniczych po współczesne hybrydy. Roseraie du Val-de-Marne powstała w 1894 roku jako ogród miejski i została rozszerzona w 1910 roku do kolekcji naukowej. Sekcje tematyczne dokumentują historyczne, botaniczne i geograficzne aspekty uprawy róż. Położony 8 kilometrów na południe od Paryża ogród reprezentuje jeden z regionalnych celów w Île-de-France, które prezentują dziedzictwo ogrodnicze i badania botaniczne poza centralnymi atrakcjami stolicy.

Ta średniowieczna wieża z XI wieku wznosi się na 20 metrów nad Montfort-l'Amaury i oferuje wgląd w regionalną przeszłość Île-de-France. Tour Anne-de-Bretagne zawiera cztery piętra prezentujące eksponaty dotyczące historii lokalnej. Struktura wieży należy do zachowanych fortyfikacji regionu i dokumentuje średniowieczną architekturę obronną. Zwiedzający mogą eksplorować historyczne pomieszczenia i poznać rozwój tego obszaru.

Ta dawna restauracja nad brzegiem Sekwany w Chatou służyła jako miejsce spotkań malarzy impresjonistycznych pod koniec XIX wieku, zwłaszcza Renoira, który stworzył tu swój słynny obraz 'Śniadanie wioślarzy'. Maison Fournaise zostało ponownie otwarte jako muzeum w 1990 roku, prezentując obrazy, fotografie i dokumenty związane z kulturą wioślarską i artystyczną wzdłuż Sekwany w okresie Belle Époque. Sam budynek pochodzi z XVIII wieku i zachowuje swoją historyczną architekturę z widokiem na rzekę. To miejsce kulturalne ilustruje społeczne znaczenie Sekwany jako przestrzeni rekreacyjnej i inspirującej dla paryskiego świata artystycznego oraz uzupełnia regionalne kolekcje Île-de-France dokumentując lokalną kulturę rzeczną.

To cysterskie opactwo z XIII wieku reprezentuje jedno z miejsc religijnych i filozoficznych regionu Île-de-France, które ukształtowały historię regionalną. Port Royal des Champs służyło jako ośrodek jansenizmu w XVII wieku i mieściło wpływową wspólnotę teologiczną. Zachowane kamienne mury i fundamenty ukazują pierwotny układ klasztoru, podczas gdy muzeum dokumentuje historię jansenizmu i jego główne postacie. Ogrody lecznicze opactwa stosują średniowieczne praktyki uprawowe i uzupełniają historyczną lokalizację o praktyczne spojrzenie na rolnictwo monastyczne.

Ta kolegiata znajduje się w Poissy i wzbogaca wybór średniowiecznych budowli w regionie Île-de-France poza Paryżem. Collégiale Notre-Dame została wzniesiona w XII wieku i prezentuje gotyckie elementy architektoniczne z łukami ostrołukowymi, sklepieniami żebrowymi oraz dużymi oknami z kolorowymi szybami. Kamieniarskie detale na kapitelach i portalach dokumentują techniki rzemieślnicze tego okresu. Budynek pełnił funkcję kolegiaty i miał znaczenie religijne oraz administracyjne w średniowiecznym mieście.

Ten odnowiony młyn w Crécy-la-Chapelle służy jako centrum artystyczne stworzone przez rosyjskiego klauna i reżysera teatralnego Sławę Polunina. Obiekt prezentuje rzeźby zewnętrzne, tereny ogrodowe i przestrzeń teatralną, z różnymi sekcjami oznaczonymi odrębnymi schematami kolorystycznymi. Moulin Jaune powstał z historycznego młyna wodnego przekształconego w eksperymentalną przestrzeń artystyczną i mieszkalną. Instalacja łączy sztuki wizualne, performance i architekturę w wiejskim otoczeniu położonym około 50 kilometrów na wschód od Paryża.

Ten park rozciąga się na 54 hektarach wokół zabytkowej posiadłości we wschodniej Île-de-France. Teren łączy wystawy sztuki współczesnej w głównych budynkach z geometrycznie zaprojektowanymi częściami ogrodu, zalesionymi ścieżkami i otwartymi trawnikami. Jako regionalne centrum kulturalne Parc du Château de Rentilly prezentuje rotacyjne instalacje i rzeźby, podczas gdy przestrzenie zewnętrzne oferują szlaki spacerowe. Połączenie prezentacji artystycznej i terenów parkowych czyni to miejsce przykładem różnorodnych obiektów kulturalnych dostępnych poza Paryżem.

Ta średniowieczna wieża obronna wznosi się na 25 metrów w centrum Houdan i reprezentuje architekturę militarną XII wieku w regionie Ile-de-France. Kamienna fortyfikacja posiada cztery cylindryczne wieże narożne otaczające kwadratową podstawę. Wewnątrz kolekcja regionalnych obiektów historycznych dokumentuje historię średniowiecznych fortyfikacji i życia lokalnego. Struktura należy do nielicznych zachowanych romańskich wież obronnych w regionie i ilustruje techniki fortyfikacyjne tego okresu. Miejsce zapewnia wgląd w strategiczne znaczenie Houdan w średniowieczu.

Ta posiadłość została wybudowana w 1846 roku przez pisarza Alexandre'a Dumasa w Le Port-Marly i stanowi przykład zabytkowych rezydencji znajdujących się poza Paryżem. Château de Monte-Cristo obejmuje główny budynek w stylu renesansowym, oddzielny pawilon do pisania nazwany Château d'If oraz ogród z elementami neogotyckim. Posiadłość odzwierciedla gusta architektoniczne z połowy XIX wieku i dokumentuje życie autora, który napisał tutaj Trzech muszkieterów i inne dzieła. Wnętrza zawierają meble i przedmioty z tamtego okresu, podczas gdy ogród prezentuje rzeźby i elementy dekoracyjne.

Ten teren rekreacyjny położony jest około 40 kilometrów na wschód od Paryża i obejmuje 500 hektarów wokół naturalnego jeziora. L'Île de Loisirs de Jablines-Annet należy do większych parków regionalnych w Île-de-France i oferuje strefy kąpielowe, obiekty do sportów wodnych oraz przestrzenie do gry w tenisa, golfa i jazdy konnej. Miejsce przyciąga rodziny i aktywnych odwiedzających, którzy szukają dnia poza stolicą. Ta destynacja obejmuje wyznaczone strefy dla różnych aktywności i znajduje się w wiejskim otoczeniu pośród pól i lasów.

Ten zamek z XIV wieku przedstawia średniowieczną architekturę militarną Île-de-France poprzez sześć zachowanych wież, dostępne wały obronne i centralny dziedziniec. Forteca pełniła przez wieki funkcję strategicznej twierdzy i przeszła gruntowną renowację. Château de Blandy-les-Tours organizuje obecnie programy kulturalne i wystawy w swoich historycznych salach. Położony około 60 kilometrów na południowy wschód od Paryża, ten zamek uzupełnia fortyfikowane dziedzictwo regionu dobrze zachowanymi strukturami obronnymi. Zwiedzający mogą przemierzać przejścia na wałach i prześledzić ewolucję architektury fortecznej od XIII do XVII wieku.

Le Cyclop to stalowa rzeźba o wysokości 22 metrów znajdująca się w lesie koło Milly-la-Forêt, budowana przez 20 lat od 1969 roku. Ta monumentalna instalacja artystyczna zawiera elementy mechaniczne, lustra i koło napędzane wodą. Struktura łączy architekturę i rzeźbę w dzieło, przez które można przechodzić, umieszczone w otoczeniu lasu i reprezentujące eksperymentalną scenę artystyczną drugiej połowy XX wieku w regionie Île-de-France, z dala od tradycyjnych paryskich muzeów i zamków.

Ten fort stanowi część pierścienia obronnego Paryża zbudowanego w XIX wieku i dokumentuje architekturę wojskową Trzeciej Republiki. Kompleks w Sucy-en-Brie prezentuje charakterystyczne elementy francuskiej architektury fortyfikacyjnej, w tym bastiony, kazamaty i magazyny prochu. Fort należał do systemu obronnego wzniesionego w celu ochrony stolicy Francji po wojnie francusko-pruskiej. Architektura militarna odzwierciedla koncepcje strategiczne z drugiej połowy XIX wieku i demonstruje rozwój techniczny w budownictwie fortecznym.

Ten zamek stanowi część posiadłości rodziny Rothschildów zbudowanej w 1855 roku i demonstruje architekturę drugiego cesarstwa poprzez centralną wieżę i symetryczne skrzydła. Wnętrza zawierają kolekcje XIX-wiecznych mebli, obrazów i przedmiotów dekoracyjnych. Park o powierzchni 135 hektarów łączy francuskie ogrody formalne z angielskimi ogrodami krajobrazowymi, oferując zwiedzającym wgląd w projektowanie arystokratycznych posiadłości z tego okresu w regionie Île-de-France.

To muzeum skupia się na manufakturze Oberkampf, która produkowała drukowane tkaniny bawełniane w Jouy-en-Josas między 1760 a 1843 rokiem. Musée de la Toile de Jouy prezentuje ponad 6000 próbek tekstyliów, w tym charakterystyczne wzory toile de Jouy przedstawiające sceny wiejskie, tematy mitologiczne i motywy kwiatowe. Wystawa dokumentuje techniki drukowania z XVIII wieku, od drewnianych klocków i miedzianych płyt po mechaniczne walce. Narzędzia z epoki, receptury barwników i księgi wzorów uzupełniają kolekcję tkanin. Jako alternatywa dla głównych paryskich muzeów ta instytucja przedstawia przemysłowy i artystyczny rozwój tradycji tekstylnej, która zyskała uznanie w całej Europie.

Ten zamek z XVII wieku prezentuje historię malarzy impresjonistycznych i ich związek z regionem Auvers-sur-Oise. Château d'Auvers-sur-Oise wykorzystuje nowoczesne techniki wystawiennicze, aby przenieść zwiedzających w epokę, gdy ci artyści tworzyli. Sale pokazują, jak malarze tacy jak Vincent van Gogh, Paul Cézanne i Camille Pissarro żyli i tworzyli swoje dzieła w tej okolicy. Muzeum oferuje instalacje audiowizualne i trasy tematyczne przez okres od 1850 do 1914 roku. Sam budynek reprezentuje francuską architekturę barokową z późniejszymi renowacjami zachowującymi jego pierwotny charakter.

Ta dziewiętnastowieczna prywatna rezydencja przy Avenue des Champs-Élysées reprezentuje architekturę Drugiego Cesarstwa w ramach kolekcji alternatywnych miejsc regionu Île-de-France. Budynek zawiera marmurowe schody, pozłacane ornamenty i malowane sufity dokumentujące zasady projektowania z epoki napoleońskiej. Wnętrza zachowują detale z połowy XIX wieku, w tym stiuki i podłogi parkietowe ilustrujące styl mieszkalny wyższych sfer paryskiego społeczeństwa tego okresu. Rezydencja pokazuje preferencje architektoniczne francuskiej arystokracji w dekadach następujących po ustanowieniu Drugiego Cesarstwa w 1852 roku.

To muzeum prezentuje mechaniczne figury i lalki z XIX i XX wieku, dokumentujące rozwój techniczny na przedmieściach Paryża. Kolekcja obejmuje automaty, animowane lalki i mechaniczne zabawki ilustrujące historyczne metody wytwarzania. Muzeum przedstawia eksponaty oferujące wgląd w historię mechanicznego rzemiosła w regionie Île-de-France. Prezentowane obiekty pokazują powiązanie między inżynierią a sztukami dekoracyjnymi w ciągu dwóch stuleci. Muzeum uzupełnia regionalną ofertę kulturalną poprzez koncentrację na technicznym i artystycznym rzemiośle.

Ta galeria w dawnej hali targowej w Paryżu prezentuje sztukę współczesną, sztukę ludową i art brut poprzez zmieniające się wystawy. Przekształcony XIX-wieczny budynek zapewnia przestrzeń dla dzieł uznanych i wschodzących artystów z różnych nurtów twórczych. Galeria wzbogaca ofertę kulturalną regionu Île-de-France poprzez skupienie się na formach artystycznych, które często znajdują się poza głównym nurtem historii sztuki. Zwiedzający znajdują regularnie zmieniające się tematy obejmujące szeroki zakres nowoczesnych i współczesnych form artystycznych, oferujące wgląd w niekonwencjonalne praktyki artystyczne i dzieła powstałe poza tradycyjnymi ramami akademickimi.

Ta świątynia buddyjska została zbudowana w 1977 roku w tradycyjnym azjatyckim stylu z czerwono-złotą fasadą i mieści 9-metrowy posąg Buddy. Obiekt służy jako ośrodek nauk buddyjskich i medytacji oraz oferuje odwiedzającym wgląd w praktyki buddyjskie wspólnot azjatyckich w regionie stołecznym. Świątynia należy do obiektów religijnych poza standardowymi szlakami turystycznymi w Ile-de-France i przekazuje aspekty azjatyckiej kultury i duchowości w miejskim francuskim kontekście.

Ten osiemnastowieczny wiatrak wznosi się na wzgórzu w Sannois i stanowi świadectwo dziedzictwa przemysłowego regionu Île-de-France. Moulin de Sannois zawiera zachowane historyczne urządzenia do przetwarzania zboża, które funkcjonują podczas demonstracji. Budowla reprezentuje rolniczą przeszłość regionu i prezentuje rozwój techniczny w technologii młynarskiej. Zwiedzający mogą obejrzeć komponenty mechaniczne i poznać rolę, jaką te młyny odgrywały w lokalnej gospodarce. Położenie na wzniesieniu zapewnia widoki na otaczający krajobraz.

Musée de Préhistoire d'Île-de-France przechowuje zabytki z 600 000 lat osadnictwa. Zbiory obejmują narzędzia krzemienne, naczynia ceramiczne i przedmioty ozdobne od paleolitu po okres merowingów. Wykopaliska archeologiczne w południowej części dorzecza Sekwany dostarczyły większość eksponatów. To muzeum dokumentuje rozwój wspólnot prehistorycznych na terenie obecnej Île-de-France poprzez broń z epoki kamienia, narzędzia z epoki brązu oraz wczesnośredniowieczne wyposażenie grobowe. Rekonstrukcje edukacyjne pokazują techniki wytwarzania i obrzędy pogrzebowe z kolejnych epok.

Ten budynek mieszkalny z 1901 roku stoi przy spokojnej ulicy w 7. dzielnicy i stanowi jeden z najlepszych przykładów architektury secesyjnej w Paryżu. Fasada prezentuje ceramiczne płytki z motywami roślinnymi i kobiecymi stworzonymi przez rzeźbiarza Alexandre'a Bigota. Duże brązowe drzwi wejściowe przedstawiają organiczne formy i zakrzywione linie charakterystyczne dla tego okresu. Architekt Jules Lavirotte otrzymał pierwszą nagrodę w konkursie z 1901 roku na najpiękniejszą fasadę w mieście. Budynek reprezentuje architekturę dekoracyjną znajdującą się poza znanymi paryskimi zabytkami w całym regionie Île-de-France.

Ten zamek to średniowieczny zespół z XIV wieku w Saint-Prix, który wpisuje się w regionalną architekturę obronną Ile-de-France. Konstrukcja obejmuje dwie okrągłe wieże i centralną wieżę główną otoczone obronnymi fosami. Kamienne struktury dokumentują późnośredniowieczne techniki obronne. Château de la Chasse uzupełnia kolekcję historycznych zamków poza Paryżem o przykład regionalnej architektury wojskowej. Obronne fosy i zachowana konstrukcja oferują wgląd w XIV-wieczne metody fortyfikacyjne w okolicach na północ od Paryża.