Od czasów rzymskich do okresu średniowiecza inżynierowie projektowali mosty, które przetrwały imperia i wciąż stoją we współczesnym świecie.
Kamienne mosty łukowe należą do najbardziej trwałych konstrukcji w historii. Od rzymskich akweduktów w Hiszpanii po średniowieczne przeprawy rzeczne w Europie Środkowej, te budowle pokazują rozwój inżynierii na przestrzeni dwóch tysiącleci. Pont du Gard we Francji transportował niegdyś 20 000 metrów sześciennych wody dziennie na odległość 50 kilometrów, podczas gdy akwedukt w Segowii w Hiszpanii zbudowano bez zaprawy.
W Azji kamienne mosty, takie jak Most Marco Polo w Chinach, łączą szlaki handlowe od wieków. Most Khaju w Isfahanie pełni jednocześnie funkcję tamy i publicznego miejsca spotkań. Te konstrukcje służyły wielu celom: transportowi, zaopatrzeniu w wodę i jako punkty spotkań społecznych.
Wiele z tych mostów i akweduktów jest nadal użytkowanych. Dokumentują różne techniki budowlane, od rzymskich sklepień betonowych po perskie konstrukcje łukowe z cegły. Budowle przetrwały wojny, trzęsienia ziemi i powodzie, pozostając funkcjonalnymi elementami nowoczesnej infrastruktury.
Od czasów rzymskich do okresu średniowiecza inżynierowie projektowali mosty, które przetrwały imperia i wciąż stoją we współczesnym świecie.
Kamienne mosty łukowe należą do najbardziej trwałych konstrukcji w historii. Od rzymskich akweduktów w Hiszpanii po średniowieczne przeprawy rzeczne w Europie Środkowej, te budowle pokazują rozwój inżynierii na przestrzeni dwóch tysiącleci. Pont du Gard we Francji transportował niegdyś 20 000 metrów sześciennych wody dziennie na odległość 50 kilometrów, podczas gdy akwedukt w Segowii w Hiszpanii zbudowano bez zaprawy.
W Azji kamienne mosty, takie jak Most Marco Polo w Chinach, łączą szlaki handlowe od wieków. Most Khaju w Isfahanie pełni jednocześnie funkcję tamy i publicznego miejsca spotkań. Te konstrukcje służyły wielu celom: transportowi, zaopatrzeniu w wodę i jako punkty spotkań społecznych.
Wiele z tych mostów i akweduktów jest nadal użytkowanych. Dokumentują różne techniki budowlane, od rzymskich sklepień betonowych po perskie konstrukcje łukowe z cegły. Budowle przetrwały wojny, trzęsienia ziemi i powodzie, pozostając funkcjonalnymi elementami nowoczesnej infrastruktury.
Pont du Gard został zbudowany w pierwszym wieku naszej ery jako część pięćdziesięciokilometrowego systemu akweduktu zaopatrującego w wodę rzymskie miasto Nîmes. Ta trzypiętrowa konstrukcja wznosi się czterdzieści dziewięć metrów nad rzeką Gardon i składa się z pięćdziesięciu dwóch łuków zbudowanych z bloków żółtego wapienia bez zaprawy. Najwyższy poziom zawierał kanał wodny, który dostarczał około dwudziestu tysięcy metrów sześciennych wody dziennie. Most demonstruje rzymskie techniki inżynieryjne poprzez precyzyjną konstrukcję łuków i obliczenie spadku.
Most Rialto przerzucony jest przez Canal Grande od 1591 roku, łącząc dzielnice San Marco i San Polo. Antonio da Ponte zaprojektował ten kamienny most z pojedynczym łukiem o rozpiętości 28 metrów. Dwa równoległe rzędy sklepów otaczają centralny przejście, oferując przestrzeń dla kupców i rzemieślników. Konstrukcja spoczywa na 12 000 drewnianych palach wbitych w dno laguny. To przejście zastąpiło wcześniejsze drewniane mosty, które wielokrotnie się zawalały. Most służy jako główna arteria komunikacyjna między handlowymi dzielnicami miasta.
Krämerbrücke rozciąga się nad rzeką Gera i podtrzymuje budynki mieszkalne oraz sklepy od XII wieku. Ten kamienny most łukowy łączy stare miasto z Benediktsplatz i mieści obecnie 32 konstrukcje szachulcowe z różnych okresów. Warsztaty rzemieślnicze, galerie sztuki i sklepy zajmują wąskie budynki wzdłuż 120-metrowego przejścia. Konstrukcja przetrwała liczne pożary i przeszła kilka renowacji, a jej obecna forma pochodzi głównie z XV i XVI wieku.
Pont des Trous to średniowieczna brama wodna z XIII wieku, która przecina rzekę Skaldę. Konstrukcja składa się z dwóch cylindrycznych wież połączonych trzema kamiennymi łukami i stanowiła część dawnych fortyfikacji Tournai. Wieże służyły do kontrolowania ruchu rzecznego i obrony miasta. Zabytek był wielokrotnie restaurowany na przestrzeni wieków i stanowi ważny przykład średniowiecznej architektury militarnej we Flandrii.
Most Chengyang został zbudowany w 1912 roku i łączy kilka wiosek mniejszości Dong wzdłuż rzeki Linxi. Ta tradycyjna drewniana konstrukcja rozciąga się na 64 metry i składa się z pięciu pawilonów z wielopoziomowymi dachami, zbudowanych całkowicie bez gwoździ. Most służy zarówno jako przeprawa przez rzekę, jak i miejsce spotkań dla lokalnej społeczności, demonstrując rzemiosło architektury Dong.
Pons Fabricius łączy od 62 r. p.n.e. Wyspę Tybru z Polem Marsowym na zachodnim brzegu Tybru. Ten rzymski most składa się z dwóch kamiennych łuków o całkowitej długości 62 metrów i służy codziennie ruchowi pieszemu. Konstrukcja nosi inskrypcje swoich budowniczych i stanowi najstarszy nieprzerwanie użytkowany most w Rzymie.
Stari Most przecina Neretwa pojedynczym kamiennym łukiem o rozpiętości 28,7 metra. Ta osmańska konstrukcja została ukończona w 1566 roku przez Mimara Hayruddina, ucznia Sinana. Łuk wznosi się 20 metrów nad rzeką i łączy dwie dzielnice Mostaru. Po zniszczeniu w 1993 roku odbudowa miała miejsce w latach 2001-2004 z wykorzystaniem tradycyjnych technik i oryginalnych materiałów pozyskanych z Neretwy. Dwie wieże mostu, Halebija i Tara, wraz z historycznymi domami po obu stronach brzegu, uzupełniają całość. Od 2005 roku stare miasto Mostar wraz ze Stari Most znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Ponte Vecchio rozciąga się nad Arno trzema łukami odcinkowymi i został odbudowany w 1345 roku po powodzi. Konstrukcja pomieściła sklepy wzdłuż całej długości od czasu budowy, obecnie zajmowane głównie przez jubilerów i złotników. Korytarz Vasariego z 1565 roku biegnie jako zamknięte przejście nad wschodnią stroną mostu, łącząc Palazzo Vecchio z Palazzo Pitti. Budowla charakteryzuje się masywnymi kamiennymi filarami, które opierają się ciśnieniu rzeki, podczas gdy górne poziomy zawierają drewniane struktury wspierające sklepy.
Most Karola łączy Stare Miasto Pragi z Małą Straną i rozciąga się na 516 metrów na 16 kamiennych filarach. Ten most został zbudowany w XIV wieku za panowania króla Karola IV i służył przez wieki jako główne przejście przez Wełtawę. Konstrukcja została wykonana z piaskowca czeskiego i nosi 30 barokowych posągów wzdłuż balustrady, dodanych między 1683 a 1928 rokiem. Most przecina rzekę o szerokości około 10 metrów i stanowił centralny element trasy koronacyjnej królów czeskich.
London Bridge to betonowa konstrukcja zbudowana w 1973 roku, która zastąpiła swojego średniowiecznego poprzednika. Ten most drogowy łączy City of London na północnym brzegu z dzielnicą Southwark na południowym brzegu Tamizy. Historyczna lokalizacja służy do przepraw rzecznych od czasów rzymskich. Obecny most posiada sześć pasów ruchu i umożliwia codzienne przejazdy tysięcy osób dojeżdżających do pracy oraz pojazdów między dwoma brzegami rzeki.
Most Ponte Gobbo przecina rzekę Trebbia swoimi jedenastu łukami o różnych rozmiarach, których pochodzenie sięga czasów rzymskich. Ten średniowieczny most z VII wieku przeszedł liczne przebudowy i rozbudowy. Nieregularne łuki podążają za naturalnym biegiem rzeki i formacjami skalnymi w korycie rzecznym. Nazwa odnosi się do garbatego profilu mostu, stworzonego przez różne wysokości łuków. Konstrukcja łączy historyczne centrum Bobbio z przeciwległym brzegiem i służy od wieków jako ważne przejście dla pielgrzymów i podróżnych.
Most Kintai rozciąga się nad rzeką Nishiki z pięcioma kolejnymi drewnianymi łukami, które osiągają całkowitą długość 193 metrów. Ta konstrukcja z 1673 roku wykorzystuje tradycyjne japońskie połączenia ciesielskie bez jednego gwoździa i opiera się na kamiennych filarach odpornych na warunki powodziowe. Każdy łuk wznosi się na inną wysokość, tworząc falującą sylwetkę nad wodą. Most łączy miasto zamkowe z dzielnicą mieszkalną samurajów i służy jako ważne przejście od ponad trzech wieków. Regularne restauracje zachowują oryginalne techniki budowlane i wykorzystują drewno z regionu.
Ta kamienna konstrukcja łukowa z drugiego wieku rozpina się nad historyczną rzeką graniczną między Republiką Rzymską a Galią Przedalpejską. Budowla oznacza miejsce, w którym Juliusz Cezar przekroczył Rubikon ze swoimi legionami w 49 roku p.n.e., wywołując wojnę domową. Łuk демонструє rzymską inżynierię z jego sklepioną konstrukcją i masywnymi blokami kamiennymi złożonymi bez zaprawy.
Most Khaju został zbudowany w 1650 roku za panowania szacha Abbasa II nad rzeką Zayandeh. Dwupoziomowa konstrukcja z kamienia i cegły rozciąga się na długości 133 metrów i posiada 23 łuki. Most pełni jednocześnie funkcję tamy do regulacji poziomu wody, przeprawy oraz miejsca spotkań towarzyskich. Mieszkańcy i odwiedzający spotykają się w niszach i pawilonach na niższym poziomie. Dekoracje obejmują kafle i malowidła ścienne z okresu Safawidów.
Akwedukt Proserpiny został zbudowany w drugim wieku po Chrystusie w celu zaopatrzenia w wodę rzymskiej kolonii Emerita Augusta. Konstrukcja składa się z trzech poziomów granitowych łuków osiągających wysokość 30 metrów. Akwedukt transportował wodę ze zbiornika Proserpiny do miasta na odległość kilku kilometrów. Budowla pokazuje zaawansowaną wiedzę hydrauliczną rzymskich inżynierów i stanowi część zespołu archeologicznego Méridy.
Porta Maggiore została zbudowana w 52 roku po Chrystusie za panowania cesarza Klaudiusza i służyła jako element architektoniczny do przeprowadzenia dwóch głównych rzymskich akweduktów nad dwiema ważnymi drogami konsularnymi. Aqua Claudia i Anio Novus przecinały w tym miejscu Via Praenestina i Via Labicana. Konstrukcja składa się z dużych bloków trawertynu i prezentuje charakterystyczne rzymskie techniki budowlane z bosażowym murem. Dwa przejścia Porta Maggiore były pierwotnie częścią infrastruktury zaopatrzenia w wodę i zostały później włączone do Murów Aureliańskich.
Piscina Mirabilis to rzymska cysterna z pierwszego wieku naszej ery, zbudowana w celu zaopatrzenia w wodę floty cesarskiej stacjonującej w Misenum. Ta podziemna konstrukcja rozciąga się na 70 metrów długości i 25 metrów szerokości, składając się z pięciu naw podtrzymywanych przez 48 filarów w kształcie krzyża. Cysterna zawierała około 12 600 metrów sześciennych wody pitnej, dostarczanej akweduktem Aqua Augusta z Serino w Kampanii. Sklepiony sufit sięga prawie 15 metrów wysokości, a całe wnętrze było wyłożone wodoodpornym cementem.
Akwedukt w Segowii został zbudowany w I wieku n.e. i przez stulecia zaopatrywał miasto w wodę z rzeki Frío w Sierra de Guadarrama. Konstrukcja rozciąga się na 15 kilometrów i osiąga maksymalną wysokość 28 metrów przy Plaza del Azoguejo. Rzymscy inżynierowie wznieśli 166 łuków wykorzystując granitowe bloki bez zaprawy. Akwedukt pozostawał w użyciu do XX wieku, transportując codziennie około 20 000 litrów wody do miasta.
Pont du Gard został zbudowany w pierwszym wieku naszej ery jako część pięćdziesięciokilometrowego systemu akweduktu zaopatrującego w wodę rzymskie miasto Nîmes. Ta trzypiętrowa konstrukcja wznosi się czterdzieści dziewięć metrów nad rzeką Gardon i składa się z pięćdziesięciu dwóch łuków zbudowanych z bloków żółtego wapienia bez zaprawy. Najwyższy poziom zawierał kanał wodny, który dostarczał około dwudziestu tysięcy metrów sześciennych wody dziennie. Most demonstruje rzymskie techniki inżynieryjne poprzez precyzyjną konstrukcję łuków i obliczenie spadku.
Most Rialto przerzucony jest przez Canal Grande od 1591 roku, łącząc dzielnice San Marco i San Polo. Antonio da Ponte zaprojektował ten kamienny most z pojedynczym łukiem o rozpiętości 28 metrów. Dwa równoległe rzędy sklepów otaczają centralny przejście, oferując przestrzeń dla kupców i rzemieślników. Konstrukcja spoczywa na 12 000 drewnianych palach wbitych w dno laguny. To przejście zastąpiło wcześniejsze drewniane mosty, które wielokrotnie się zawalały. Most służy jako główna arteria komunikacyjna między handlowymi dzielnicami miasta.
Krämerbrücke rozciąga się nad rzeką Gera i podtrzymuje budynki mieszkalne oraz sklepy od XII wieku. Ten kamienny most łukowy łączy stare miasto z Benediktsplatz i mieści obecnie 32 konstrukcje szachulcowe z różnych okresów. Warsztaty rzemieślnicze, galerie sztuki i sklepy zajmują wąskie budynki wzdłuż 120-metrowego przejścia. Konstrukcja przetrwała liczne pożary i przeszła kilka renowacji, a jej obecna forma pochodzi głównie z XV i XVI wieku.
Pont des Trous to średniowieczna brama wodna z XIII wieku, która przecina rzekę Skaldę. Konstrukcja składa się z dwóch cylindrycznych wież połączonych trzema kamiennymi łukami i stanowiła część dawnych fortyfikacji Tournai. Wieże służyły do kontrolowania ruchu rzecznego i obrony miasta. Zabytek był wielokrotnie restaurowany na przestrzeni wieków i stanowi ważny przykład średniowiecznej architektury militarnej we Flandrii.
Most Chengyang został zbudowany w 1912 roku i łączy kilka wiosek mniejszości Dong wzdłuż rzeki Linxi. Ta tradycyjna drewniana konstrukcja rozciąga się na 64 metry i składa się z pięciu pawilonów z wielopoziomowymi dachami, zbudowanych całkowicie bez gwoździ. Most służy zarówno jako przeprawa przez rzekę, jak i miejsce spotkań dla lokalnej społeczności, demonstrując rzemiosło architektury Dong.
Pons Fabricius łączy od 62 r. p.n.e. Wyspę Tybru z Polem Marsowym na zachodnim brzegu Tybru. Ten rzymski most składa się z dwóch kamiennych łuków o całkowitej długości 62 metrów i służy codziennie ruchowi pieszemu. Konstrukcja nosi inskrypcje swoich budowniczych i stanowi najstarszy nieprzerwanie użytkowany most w Rzymie.
Stari Most przecina Neretwa pojedynczym kamiennym łukiem o rozpiętości 28,7 metra. Ta osmańska konstrukcja została ukończona w 1566 roku przez Mimara Hayruddina, ucznia Sinana. Łuk wznosi się 20 metrów nad rzeką i łączy dwie dzielnice Mostaru. Po zniszczeniu w 1993 roku odbudowa miała miejsce w latach 2001-2004 z wykorzystaniem tradycyjnych technik i oryginalnych materiałów pozyskanych z Neretwy. Dwie wieże mostu, Halebija i Tara, wraz z historycznymi domami po obu stronach brzegu, uzupełniają całość. Od 2005 roku stare miasto Mostar wraz ze Stari Most znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Ponte Vecchio rozciąga się nad Arno trzema łukami odcinkowymi i został odbudowany w 1345 roku po powodzi. Konstrukcja pomieściła sklepy wzdłuż całej długości od czasu budowy, obecnie zajmowane głównie przez jubilerów i złotników. Korytarz Vasariego z 1565 roku biegnie jako zamknięte przejście nad wschodnią stroną mostu, łącząc Palazzo Vecchio z Palazzo Pitti. Budowla charakteryzuje się masywnymi kamiennymi filarami, które opierają się ciśnieniu rzeki, podczas gdy górne poziomy zawierają drewniane struktury wspierające sklepy.
Most Karola łączy Stare Miasto Pragi z Małą Straną i rozciąga się na 516 metrów na 16 kamiennych filarach. Ten most został zbudowany w XIV wieku za panowania króla Karola IV i służył przez wieki jako główne przejście przez Wełtawę. Konstrukcja została wykonana z piaskowca czeskiego i nosi 30 barokowych posągów wzdłuż balustrady, dodanych między 1683 a 1928 rokiem. Most przecina rzekę o szerokości około 10 metrów i stanowił centralny element trasy koronacyjnej królów czeskich.
London Bridge to betonowa konstrukcja zbudowana w 1973 roku, która zastąpiła swojego średniowiecznego poprzednika. Ten most drogowy łączy City of London na północnym brzegu z dzielnicą Southwark na południowym brzegu Tamizy. Historyczna lokalizacja służy do przepraw rzecznych od czasów rzymskich. Obecny most posiada sześć pasów ruchu i umożliwia codzienne przejazdy tysięcy osób dojeżdżających do pracy oraz pojazdów między dwoma brzegami rzeki.
Most Ponte Gobbo przecina rzekę Trebbia swoimi jedenastu łukami o różnych rozmiarach, których pochodzenie sięga czasów rzymskich. Ten średniowieczny most z VII wieku przeszedł liczne przebudowy i rozbudowy. Nieregularne łuki podążają za naturalnym biegiem rzeki i formacjami skalnymi w korycie rzecznym. Nazwa odnosi się do garbatego profilu mostu, stworzonego przez różne wysokości łuków. Konstrukcja łączy historyczne centrum Bobbio z przeciwległym brzegiem i służy od wieków jako ważne przejście dla pielgrzymów i podróżnych.
Most Kintai rozciąga się nad rzeką Nishiki z pięcioma kolejnymi drewnianymi łukami, które osiągają całkowitą długość 193 metrów. Ta konstrukcja z 1673 roku wykorzystuje tradycyjne japońskie połączenia ciesielskie bez jednego gwoździa i opiera się na kamiennych filarach odpornych na warunki powodziowe. Każdy łuk wznosi się na inną wysokość, tworząc falującą sylwetkę nad wodą. Most łączy miasto zamkowe z dzielnicą mieszkalną samurajów i służy jako ważne przejście od ponad trzech wieków. Regularne restauracje zachowują oryginalne techniki budowlane i wykorzystują drewno z regionu.
Ta kamienna konstrukcja łukowa z drugiego wieku rozpina się nad historyczną rzeką graniczną między Republiką Rzymską a Galią Przedalpejską. Budowla oznacza miejsce, w którym Juliusz Cezar przekroczył Rubikon ze swoimi legionami w 49 roku p.n.e., wywołując wojnę domową. Łuk демонструє rzymską inżynierię z jego sklepioną konstrukcją i masywnymi blokami kamiennymi złożonymi bez zaprawy.
Most Khaju został zbudowany w 1650 roku za panowania szacha Abbasa II nad rzeką Zayandeh. Dwupoziomowa konstrukcja z kamienia i cegły rozciąga się na długości 133 metrów i posiada 23 łuki. Most pełni jednocześnie funkcję tamy do regulacji poziomu wody, przeprawy oraz miejsca spotkań towarzyskich. Mieszkańcy i odwiedzający spotykają się w niszach i pawilonach na niższym poziomie. Dekoracje obejmują kafle i malowidła ścienne z okresu Safawidów.
Akwedukt Proserpiny został zbudowany w drugim wieku po Chrystusie w celu zaopatrzenia w wodę rzymskiej kolonii Emerita Augusta. Konstrukcja składa się z trzech poziomów granitowych łuków osiągających wysokość 30 metrów. Akwedukt transportował wodę ze zbiornika Proserpiny do miasta na odległość kilku kilometrów. Budowla pokazuje zaawansowaną wiedzę hydrauliczną rzymskich inżynierów i stanowi część zespołu archeologicznego Méridy.
Porta Maggiore została zbudowana w 52 roku po Chrystusie za panowania cesarza Klaudiusza i służyła jako element architektoniczny do przeprowadzenia dwóch głównych rzymskich akweduktów nad dwiema ważnymi drogami konsularnymi. Aqua Claudia i Anio Novus przecinały w tym miejscu Via Praenestina i Via Labicana. Konstrukcja składa się z dużych bloków trawertynu i prezentuje charakterystyczne rzymskie techniki budowlane z bosażowym murem. Dwa przejścia Porta Maggiore były pierwotnie częścią infrastruktury zaopatrzenia w wodę i zostały później włączone do Murów Aureliańskich.
Piscina Mirabilis to rzymska cysterna z pierwszego wieku naszej ery, zbudowana w celu zaopatrzenia w wodę floty cesarskiej stacjonującej w Misenum. Ta podziemna konstrukcja rozciąga się na 70 metrów długości i 25 metrów szerokości, składając się z pięciu naw podtrzymywanych przez 48 filarów w kształcie krzyża. Cysterna zawierała około 12 600 metrów sześciennych wody pitnej, dostarczanej akweduktem Aqua Augusta z Serino w Kampanii. Sklepiony sufit sięga prawie 15 metrów wysokości, a całe wnętrze było wyłożone wodoodpornym cementem.
Akwedukt w Segowii został zbudowany w I wieku n.e. i przez stulecia zaopatrywał miasto w wodę z rzeki Frío w Sierra de Guadarrama. Konstrukcja rozciąga się na 15 kilometrów i osiąga maksymalną wysokość 28 metrów przy Plaza del Azoguejo. Rzymscy inżynierowie wznieśli 166 łuków wykorzystując granitowe bloki bez zaprawy. Akwedukt pozostawał w użyciu do XX wieku, transportując codziennie około 20 000 litrów wody do miasta.
Pont du Gard został zbudowany w pierwszym wieku naszej ery jako część pięćdziesięciokilometrowego systemu akweduktu zaopatrującego w wodę rzymskie miasto Nîmes. Ta trzypiętrowa konstrukcja wznosi się czterdzieści dziewięć metrów nad rzeką Gardon i składa się z pięćdziesięciu dwóch łuków zbudowanych z bloków żółtego wapienia bez zaprawy. Najwyższy poziom zawierał kanał wodny, który dostarczał około dwudziestu tysięcy metrów sześciennych wody dziennie. Most demonstruje rzymskie techniki inżynieryjne poprzez precyzyjną konstrukcję łuków i obliczenie spadku.
Most Rialto przerzucony jest przez Canal Grande od 1591 roku, łącząc dzielnice San Marco i San Polo. Antonio da Ponte zaprojektował ten kamienny most z pojedynczym łukiem o rozpiętości 28 metrów. Dwa równoległe rzędy sklepów otaczają centralny przejście, oferując przestrzeń dla kupców i rzemieślników. Konstrukcja spoczywa na 12 000 drewnianych palach wbitych w dno laguny. To przejście zastąpiło wcześniejsze drewniane mosty, które wielokrotnie się zawalały. Most służy jako główna arteria komunikacyjna między handlowymi dzielnicami miasta.
Krämerbrücke rozciąga się nad rzeką Gera i podtrzymuje budynki mieszkalne oraz sklepy od XII wieku. Ten kamienny most łukowy łączy stare miasto z Benediktsplatz i mieści obecnie 32 konstrukcje szachulcowe z różnych okresów. Warsztaty rzemieślnicze, galerie sztuki i sklepy zajmują wąskie budynki wzdłuż 120-metrowego przejścia. Konstrukcja przetrwała liczne pożary i przeszła kilka renowacji, a jej obecna forma pochodzi głównie z XV i XVI wieku.
Pont des Trous to średniowieczna brama wodna z XIII wieku, która przecina rzekę Skaldę. Konstrukcja składa się z dwóch cylindrycznych wież połączonych trzema kamiennymi łukami i stanowiła część dawnych fortyfikacji Tournai. Wieże służyły do kontrolowania ruchu rzecznego i obrony miasta. Zabytek był wielokrotnie restaurowany na przestrzeni wieków i stanowi ważny przykład średniowiecznej architektury militarnej we Flandrii.
Most Chengyang został zbudowany w 1912 roku i łączy kilka wiosek mniejszości Dong wzdłuż rzeki Linxi. Ta tradycyjna drewniana konstrukcja rozciąga się na 64 metry i składa się z pięciu pawilonów z wielopoziomowymi dachami, zbudowanych całkowicie bez gwoździ. Most służy zarówno jako przeprawa przez rzekę, jak i miejsce spotkań dla lokalnej społeczności, demonstrując rzemiosło architektury Dong.
Pons Fabricius łączy od 62 r. p.n.e. Wyspę Tybru z Polem Marsowym na zachodnim brzegu Tybru. Ten rzymski most składa się z dwóch kamiennych łuków o całkowitej długości 62 metrów i służy codziennie ruchowi pieszemu. Konstrukcja nosi inskrypcje swoich budowniczych i stanowi najstarszy nieprzerwanie użytkowany most w Rzymie.
Stari Most przecina Neretwa pojedynczym kamiennym łukiem o rozpiętości 28,7 metra. Ta osmańska konstrukcja została ukończona w 1566 roku przez Mimara Hayruddina, ucznia Sinana. Łuk wznosi się 20 metrów nad rzeką i łączy dwie dzielnice Mostaru. Po zniszczeniu w 1993 roku odbudowa miała miejsce w latach 2001-2004 z wykorzystaniem tradycyjnych technik i oryginalnych materiałów pozyskanych z Neretwy. Dwie wieże mostu, Halebija i Tara, wraz z historycznymi domami po obu stronach brzegu, uzupełniają całość. Od 2005 roku stare miasto Mostar wraz ze Stari Most znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.
Ponte Vecchio rozciąga się nad Arno trzema łukami odcinkowymi i został odbudowany w 1345 roku po powodzi. Konstrukcja pomieściła sklepy wzdłuż całej długości od czasu budowy, obecnie zajmowane głównie przez jubilerów i złotników. Korytarz Vasariego z 1565 roku biegnie jako zamknięte przejście nad wschodnią stroną mostu, łącząc Palazzo Vecchio z Palazzo Pitti. Budowla charakteryzuje się masywnymi kamiennymi filarami, które opierają się ciśnieniu rzeki, podczas gdy górne poziomy zawierają drewniane struktury wspierające sklepy.
Most Karola łączy Stare Miasto Pragi z Małą Straną i rozciąga się na 516 metrów na 16 kamiennych filarach. Ten most został zbudowany w XIV wieku za panowania króla Karola IV i służył przez wieki jako główne przejście przez Wełtawę. Konstrukcja została wykonana z piaskowca czeskiego i nosi 30 barokowych posągów wzdłuż balustrady, dodanych między 1683 a 1928 rokiem. Most przecina rzekę o szerokości około 10 metrów i stanowił centralny element trasy koronacyjnej królów czeskich.
London Bridge to betonowa konstrukcja zbudowana w 1973 roku, która zastąpiła swojego średniowiecznego poprzednika. Ten most drogowy łączy City of London na północnym brzegu z dzielnicą Southwark na południowym brzegu Tamizy. Historyczna lokalizacja służy do przepraw rzecznych od czasów rzymskich. Obecny most posiada sześć pasów ruchu i umożliwia codzienne przejazdy tysięcy osób dojeżdżających do pracy oraz pojazdów między dwoma brzegami rzeki.
Most Ponte Gobbo przecina rzekę Trebbia swoimi jedenastu łukami o różnych rozmiarach, których pochodzenie sięga czasów rzymskich. Ten średniowieczny most z VII wieku przeszedł liczne przebudowy i rozbudowy. Nieregularne łuki podążają za naturalnym biegiem rzeki i formacjami skalnymi w korycie rzecznym. Nazwa odnosi się do garbatego profilu mostu, stworzonego przez różne wysokości łuków. Konstrukcja łączy historyczne centrum Bobbio z przeciwległym brzegiem i służy od wieków jako ważne przejście dla pielgrzymów i podróżnych.
Most Kintai rozciąga się nad rzeką Nishiki z pięcioma kolejnymi drewnianymi łukami, które osiągają całkowitą długość 193 metrów. Ta konstrukcja z 1673 roku wykorzystuje tradycyjne japońskie połączenia ciesielskie bez jednego gwoździa i opiera się na kamiennych filarach odpornych na warunki powodziowe. Każdy łuk wznosi się na inną wysokość, tworząc falującą sylwetkę nad wodą. Most łączy miasto zamkowe z dzielnicą mieszkalną samurajów i służy jako ważne przejście od ponad trzech wieków. Regularne restauracje zachowują oryginalne techniki budowlane i wykorzystują drewno z regionu.
Ta kamienna konstrukcja łukowa z drugiego wieku rozpina się nad historyczną rzeką graniczną między Republiką Rzymską a Galią Przedalpejską. Budowla oznacza miejsce, w którym Juliusz Cezar przekroczył Rubikon ze swoimi legionami w 49 roku p.n.e., wywołując wojnę domową. Łuk демонструє rzymską inżynierię z jego sklepioną konstrukcją i masywnymi blokami kamiennymi złożonymi bez zaprawy.
Most Khaju został zbudowany w 1650 roku za panowania szacha Abbasa II nad rzeką Zayandeh. Dwupoziomowa konstrukcja z kamienia i cegły rozciąga się na długości 133 metrów i posiada 23 łuki. Most pełni jednocześnie funkcję tamy do regulacji poziomu wody, przeprawy oraz miejsca spotkań towarzyskich. Mieszkańcy i odwiedzający spotykają się w niszach i pawilonach na niższym poziomie. Dekoracje obejmują kafle i malowidła ścienne z okresu Safawidów.
Akwedukt Proserpiny został zbudowany w drugim wieku po Chrystusie w celu zaopatrzenia w wodę rzymskiej kolonii Emerita Augusta. Konstrukcja składa się z trzech poziomów granitowych łuków osiągających wysokość 30 metrów. Akwedukt transportował wodę ze zbiornika Proserpiny do miasta na odległość kilku kilometrów. Budowla pokazuje zaawansowaną wiedzę hydrauliczną rzymskich inżynierów i stanowi część zespołu archeologicznego Méridy.
Porta Maggiore została zbudowana w 52 roku po Chrystusie za panowania cesarza Klaudiusza i służyła jako element architektoniczny do przeprowadzenia dwóch głównych rzymskich akweduktów nad dwiema ważnymi drogami konsularnymi. Aqua Claudia i Anio Novus przecinały w tym miejscu Via Praenestina i Via Labicana. Konstrukcja składa się z dużych bloków trawertynu i prezentuje charakterystyczne rzymskie techniki budowlane z bosażowym murem. Dwa przejścia Porta Maggiore były pierwotnie częścią infrastruktury zaopatrzenia w wodę i zostały później włączone do Murów Aureliańskich.
Piscina Mirabilis to rzymska cysterna z pierwszego wieku naszej ery, zbudowana w celu zaopatrzenia w wodę floty cesarskiej stacjonującej w Misenum. Ta podziemna konstrukcja rozciąga się na 70 metrów długości i 25 metrów szerokości, składając się z pięciu naw podtrzymywanych przez 48 filarów w kształcie krzyża. Cysterna zawierała około 12 600 metrów sześciennych wody pitnej, dostarczanej akweduktem Aqua Augusta z Serino w Kampanii. Sklepiony sufit sięga prawie 15 metrów wysokości, a całe wnętrze było wyłożone wodoodpornym cementem.
Akwedukt w Segowii został zbudowany w I wieku n.e. i przez stulecia zaopatrywał miasto w wodę z rzeki Frío w Sierra de Guadarrama. Konstrukcja rozciąga się na 15 kilometrów i osiąga maksymalną wysokość 28 metrów przy Plaza del Azoguejo. Rzymscy inżynierowie wznieśli 166 łuków wykorzystując granitowe bloki bez zaprawy. Akwedukt pozostawał w użyciu do XX wieku, transportując codziennie około 20 000 litrów wody do miasta.
