Церковь Бориса и Глеба, Świątynia prawosławna w Kreml Nowogrodzkim, Rosja.

Cerkiew Borysa i Gleba była kamienną cerkwią prawosławną na końcu ulicy Piskupiej w detińcu Nowogrodu, nad Wołchowem. Ufundowana w 1167 r. przez Sadkę Sytinicza i poświęcona w 1173 r.; odsłonięte w 1940 r. fundamenty ukazały budowlę o nietypowych dla XII-wiecznego Nowogrodu rozmiarach, z rzeźbioną dekoracją z wapienia i pochówkami pod posadzką.

Drewniany kościół pojawił się najpierw w 1146 roku, a następnie zbudowano strukturę kamienną od 1167 roku przez Sadko Sytinich, konsekrowaną w 1173. Po powtarzających się uderzeniach pioruna budynek był wiele razy odbudowywany, aż wreszcie w 1652 roku się zawalił.

Cerkiew przechowywała tzw. maczugi Peruna, których nowogrodzianie mieli używać podczas walk wewnętrznych; na rozkaz metropolity Nikona spalono je w 1652 roku. Była duchowym centrum ulicy Prusskiej i wymieniono ją w statucie Jarosława Mądrego o brukowaniu jako końcowy punkt obowiązku brukowania ulicy. Przypuszcza się, że pełniła funkcję cerkwi wiecowej końca Ludina i ulicy Prusskiej.

Budynek istnieje dzisiaj tylko jako stanowisko archeologiczne na terenie Kremla, nie stojąc od 1652 roku. Odwiedzający mogą zobaczyć wykopaną fundamenty i fragmenty kamienia, które pokazują średniowieczne techniki budowlane.

Budynek został wielokrotnie uderzony piorunem w ciągu swojego długiego istnienia, co stanowiło niezwykły wzór destrukcji dla pojedynczej świątyni. Te powtarzające się katastrofy ostatecznie doprowadziły do jego trwałego porzucenia po ostatecznym zawaleniu się w 1652 roku.