Monaster Narodzenia Pańskiego w Twerze, Monastyr prawosławny w Twerze, Rosja

Klasztor Narodzenia to kompleks monastyczny w centrum Tver z Katedrą Narodzenia Chrystusa jako kościołem głównym, obok Kościoła Trójcy Świętej i budynków wspierających. Kamienne mury otaczają całe tereny, tworząc wyraźnie określoną przestrzeń sakralną.

Po raz pierwszy wspomniany w dokumencie z 1514 r., klasztor został według tradycji założony na przełomie XV wieku z błogosławieństwem biskupa Arseniusza Twerskiego. Jego kamienny zespół powstał w XIX wieku: rozpoczęta w 1812 r. pięciokopułowa sobór zawaliła się rok później i została zastąpiona nową, poświęconą w 1820 r., być może według projektu Carla Rossiego. Klasztor zamknięto w 1925 r. i reaktywowano 1 kwietnia 1999 r.

Klasztor jest żeńskim monasterem eparchii twerskiej. Jego główną relikwią była cudowna Tichwińska Ikona Matki Bożej, przyniesiona w 1703 r. i będąca celem pielgrzymek. Przed rewolucją co roku 26 czerwca odbywała się procesja krzyżowa, a przy klasztorze działała szkoła dla córek duchowieństwa.

Klasztor leży w południowo-zachodniej części Tweru, blisko rzeki Tmaki. Główna sobór na terenie klasztoru służy od lat 90. XX wieku jako sobór eparchii twerskiej, dlatego nabożeństwa przyciągają wiernych. Odwiedzający powinni ubierać się skromnie i zachowywać ciszę podczas nabożeństw; wnętrze soboru Narodzenia Pańskiego wciąż nie zostało odrestaurowane po dziesięcioleciach sowieckich.

Główna sobór klasztorna, ukończona w 1820 i poświęcona przez arcybiskupa Filareta (Drozdowa), jest często przypisywana Carlo Rossiemu, choć brak na to dokumentów. Zastąpiła pięciokopułową sobór, która zawaliła się w 1813; mniszki ewakuowano w czasie inwazji napoleońskiej do monasteru Mołoga-Afanasjewskiego, więc żadna nie ucierpiała.