Kinoteatr Udarnik, Kino w dzielnicy Jakimanka, Moskwa, Rosja.

Kinoteatr Udarnik to nieczynne kino w kompleksie Domu na Nabrzeżu, przy ul. Serafimowicza 2. Czterokondygnacyjny budynek konstruktywistyczny ma stopniowy dach nad salą i zakrzywioną kopułę z jasnych, pionowo żłobkowanych paneli; niebieskie trójwymiarowe litery „УДАРНИК” stoją na metalowej konstrukcji na fasadzie. Wnętrza zdobią marmur, parkiet i foyer z kasetonowym sklepieniem kopułowym.

Zaprojektowane przez Borisa Iofana i jego brata Dmitrija kino włączono w 1927 roku do projektu Domu nad Nabrzeżem i zbudowano na ponad 3000 palach żelbetowych. Otwarto je 7 listopada 1931 roku jako największe kino dźwiękowe ZSRR z 1500 miejscami; pierwszym filmem były „Złote góry” Siergieja Jutkiewicza. W 1935 roku odbyły się tu publiczne pokazy pierwszego radzieckiego festiwalu filmowego.

Nazwa „Udarnik” oznacza przodownika pracy, tytuł dla robotników przekraczających normy produkcyjne. W 1935 roku kino gościło publiczne pokazy pierwszego radzieckiego festiwalu filmowego, a zamknięte seanse dla zagranicznych gości i filmowców odbywały się w Domu Kina. W foyer znajdowała się estrada do występów muzycznych przed seansami.

Kino stoi przy ulicy Sierafimowicza 2, w południowo-wschodniej części kompleksu Dom na Nabrzeżu, od strony nabrzeża Bołotnaja. Najbliższe stacje metra to Borowicka, Kropotkińska, Polanka i Oktiabrskaja. Przystanek Bołotnaja Płoszczad, przemianowany w październiku 2021 roku (wcześniej Kinoteatr Udarnik), obsługują autobusy m1, m9, 297, 538, n11 i e10. Budynek nie pełni już funkcji kina.

Rysunki Borisa Iofana z lat 1930–1931 pokazują przesuwną metalową latarnię w dachu sali, a podpisany przez niego raport wymienia taką wykonaną w pierwszej połowie 1931 roku. Żaden dokument nie potwierdza, że działała po otwarciu. Sufit foyer to kopuła z kasetonami, która kształtuje akustykę.