Nabrzeże rzeki Fontanki, Nabrzeże i obiekt dziedzictwa kulturowego wzdłuż rzeki Fontanki w Sankt Petersburgu, Rosja
Nabrzeże rzeki Fontanki biegnie wzdłuż obu brzegów Fontanki, od jej wypływu z Newy do ujścia do Bolszej Newy. Granitowa okładzina, wzniesiona w latach 80. XVIII wieku według projektu Giacoma Quarenghiego, podnosi się od wody prostokątnymi szarobrązowymi blokami do płaskiej promenady z niskim parapetem. Lewy brzeg ma 6,4 km długości, prawy 5,7 km.
W XVIII wieku Fontanka oznaczała południową granicę Sankt Petersburg, zanim miasto się rozszerzyło. Wzmocnienie brzegów granitem zostało ukończone między 1780 a 1789, czyniąc rzekę kluczowym elementem infrastruktury miejskiej.
Nazwa Fontanka pochodzi od włoskiego „fontana” – fontann, które niegdyś zasilały rzekę z Ogrodu Letniego. Przy domu nr 21 znak upamiętnia „blokadową przerębel”, wyciętą w rzece podczas oblężenia Leningradu. W oficynie nr 22 odbył się w 1964 roku pokazowy proces poety Josifa Brodskiego, skazanego na pięć lat zesłania.
Ruch na każdym brzegu jest jednokierunkowy: prawy brzeg prowadzi w stronę Ogrodu Letniego, lewy w stronę wyspy Galerny. Od 2017 roku wzdłuż obu jezdni, niemal na całej długości rzeki, wyznaczono pasy rowerowe. Lewe nabrzeże ma 6,4 km, prawe 5,7 km; jezdnię przebudowano na początku lat 90. i ponownie w latach 2016–2019.
Granitowe brzegi urządzono w latach 80. XVIII wieku według planu komitetu pod kierownictwem Aleksieja Kwasowa, a wśród architektów wymienianych przy tych pracach jest Giacomo Quarenghi. Nabrzeże wyznaczało wtedy granicę centralnej części Petersburga, a dziś ma status obiektu dziedzictwa kulturowego.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 519 współtwórców z całego świata.