Яли-Бахча, Obiekt dziedzictwa kulturowego w Aluszcie, Krym.

Yali-Bahcha to trzypiętrowy budynek przy ulicy Lenina 2 w Ałuszcie, najwyższy w mieście do końca lat 40. XX wieku. Wznoszony od 1913 roku, miał 16 sklepów na parterze i 96 pokoi powyżej, każdy z balkonem wychodzącym na góry i morze. Dach wieńczy kopuła pokryta fabryczną łuską.

Miasto kupiło sad Ely-Bachcza w czerwcu 1913 roku za 129 000 rubli i w 1913 roku rozpoczęło budowę trzypiętrowego hotelu, najwyższego budynku Ałuszty do końca lat 40. Już w 1914 roku nieukończony gmach mieścił lazaret dla żołnierzy; od 1915 roku Związek Miast wynajmował go za 15 000 rubli rocznie. Po 1917 roku działało w nim gimnazjum, sowiet ałusztański, pierwsze muzeum miasta i wieczory literackie. 20 lutego 1990 roku krymski komitet wykonawczy wpisał go do rejestru zabytków architektury.

Nazwa Yali-Bahcha pochodzi od tureckich słów oznaczających „ogród nad morzem” i nosił ją sad owocowy kupiony wraz z działką w 1913 roku; na jego bramie zawieszono tablicę z napisem „Eldorado”. Od 10 czerwca 1914 roku grała tam orkiestra 52. Wileńskiego Pułku Piechoty. Po 1917 roku budynek mieścił pierwsze muzeum i bibliotekę Ałuszty, a „Niewyczerpany kielich” Iwana Szmielowa odczytano w nim po raz pierwszy.

Budynek stoi przy ulicy Lenina 2 na płaskim terenie w centrum Ałuszty, nie na zboczu. Jest lokalnym zabytkiem architektury, wpisanym przez komitet wykonawczy obwodu krymskiego 20 lutego 1990 r. Przebudowa w latach 1950. dodała kolumny, otwarte balkony i werandy od strony morza do klimatoterapii.

Kopułę budynku pokrył fabrycznymi gontami wykonawca Ya. M. Chumachenko, a parkiety w pokojach i korytarzach ułożył cieśla L. F. Kharitonov. Ogrzewanie wykonano według systemu profesora S. D. Lukashevicha, twórcy systemu w pałacu Massandra, a piece utrzymywały ciepło przez 36 godzin.