Upper Volga Floodgate, Konstrukcja zarządzania wodą w rejonie Selizharovsky, Rosja

Śluza Górnej Wołgi to betonowy jaz przelewowy o sześciu przęsłach z ziemnymi groblami, długi na 46 m, szeroki na 16,1 m i wysoki do 9,5 m, położony 5 km poniżej miejsca, w którym Wołga wypływa z jeziora Wołgo. Jej zamknięcia piętrzą zbiornik Wierchniewołżskoje, łączący jeziora Wołgo, Pieno, Wsieług i Stierż w jeden basen.

Zbudowana w 1843 r. dla systemu wodnego w Wyszniewołocku zapora była początkowo drewniana na kamiennym fundamencie, z pięcioma upustami o szerokości 8,5 m zamykanymi drewnianymi zastawami. Jej zrzuty poprawiły żeglugę od Rżewa do Niżnego Nowogrodu. W 1941 r. wysadziły ją oddziały Armii Czerwonej; w 1943 r. odbudowano ją z betonu i podniesiono o metr, a obok stoi pamiątkowy obelisk.

Nazwa biejszlot pochodzi od niderlandzkiego bijsloot, „rów przydrożny”, zapożyczonego od inżynierów systemu wodnego w Wyszniewołocku. Obok zapory stoi stela pamiątkowa, wzniesiona przy odbudowie w betonie w 1943 r. z koroną podniesioną o metr. Zbiornik połączył jeziora Wołgo, Pieno, Wsieług i Stierż w jeden basen.

Zapora leży 5 km poniżej miejsca, w którym Wołga wypływa z jeziora Wołgo, przy osadzie Wierchniewołżskij Beiszłot. Korona ma 29,8 m długości i 16,1 m szerokości, a maksymalny spad wynosi 7 m; poziom górnego zbiornika waha się w ciągu roku do 4,5 m. Obok budowli stoi stela pamiątkowa.

Nazwa pochodzi od niderlandzkiego bijsloot, „rów przydrożny”. Drewniana zapora z 1843 r. na kamiennym fundamencie miała pięć przęseł po 8,5 m zamykanych drewnianymi zastawami, przy głębokości progu 5,3 m. W 1941 r. wysadziły ją oddziały Armii Czerwonej; betonowa budowla z 1943 r. podniosła poziom o metr, a obok stoi pamiątkowa stela.