Boyarskaya Pisanitsa, Stanowisko archeologiczne w rejonie Bogradskim, Rosja.
Boyarskaya Pisanitsa składa się z dwóch grup petroglifów, Małej i Wielkiej Pisanicy Bojarskiej, w południowo-zachodniej części pasma Bojary, niskiego grzbietu wzdłuż lewego brzegu Jeniseju. Wielka pisanica zawiera 151 wizerunków, w tym 28 siedzib, 22 jelenie, 24 postacie ludzkie, 17 kotłów i 6 jeźdźców; Mała ma ponad 40 wizerunków siedzib, istot antropomorficznych, jeleni, kóz i koni.
Petroglify zostały odkryte i zbadane przez A. W. Adrianowa w 1904 roku. Datuje się je na VII–III wiek p.n.e. i przypisuje kulturze tagarskiej, z elementami przejściowymi z II–I wieku p.n.e. związanymi z kulturą tasztycką. W latach 1960–1970 M. A. Dewlet ponownie zbadała stanowisko i opublikowała książkę „Bolszaja Bojarskaja Pisanica”.
Chakaska nazwa grzbietu, Poyar tag, znaczy „święta góra”. Od dziesięcioleci badacze spierają się o sens przedstawień domostw: S. W. Kisielow widział w nich rzeczywistą osadę znaczącą przejście od pasterstwa do rolnictwa, a M. P. Griaznow „osadę przodków” o funkcji religijnej. Drewniane jurty narysowano techniką, którą Chakasowie stosują do dziś.
Dwie grupy petroglifów leżą na południowo-zachodnim zboczu niskiego grzbietu Bojary, około 6 km na wschód od wsi Troickoje w rejonie bogradzkim, na lewym brzegu Jeniseju. Dojście prowadzi drogami gruntowymi, więc przydadzą się mocne buty. W 2025 roku Instytut Archeologii i Etnografii syberyjskiego oddziału Rosyjskiej Akademii Nauk udostępnił wirtualną wycieczkę po stanowisku.
Miejsce zawiera 28 różnych przedstawień domów, które pokazują, jak ludzie żyli w tym regionie. Niektóre pokazują tradycyjne struktury ze spróchniałego drewna, podczas gdy inne przedstawiają okrągłe namioty używane przez nomadyczne grupy zamieszkujące południową Syberię.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 351 współtwórców z całego świata.