Shikhans of Arakul, Granitowa formacja górska w rejonie Kaslinskim, Rosja

Shikhany Arakułu to strome szczyty granitowe wznoszące się ponad krajobraz w regionie Uralu Środkowego. Formacja składa się z kilku odrębnych wież skalnych o różnych wysokościach, z licznymi szlakami trekkingowymi i wspinaczkowymi dostępnymi na całym terenie.

Badania pod kierunkiem E. W. Tiedemann w latach 2000. odkryły na Szychanach dziewięć dawnych obozowisk, datowanych od wczesnej epoki żelaza po późne średniowiecze, z licznymi przedmiotami kultowymi i bez budowli codziennego użytku. Na wschód od grzbietu stoi około 1-metrowy menhir z pasem i nacięciami; w 2000 r. W. N. Szyrokow i G. W. Szarojkin odkryli pisanicę Arakul, 125 m na południe. W 2006 r. speleolog W. I. Jurin opisał 11 małych obiektów jaskiniowych i 6 obiektów przypominających megality.

Nazwa „szichan” ma tureckie pochodzenie i oznacza górę ze skałami na szczycie; masyw nazywa się też Dikij Kamień (Dziki Kamień). Archeolodzy znaleźli tu dziewięć dawnych obozowisk z licznymi przedmiotami kultowymi i uznali, że skały służyły jako miejsce kultu i punkt obserwacyjny. Na wschód od grani stoi menhir wysokości około 1 m z wyrytym pasem i nacięciami.

Dostęp do szczytów zwykle zaczyna się w pobliżu jeziora Arakul, gdzie znajdują się główne punkty wyjścia dla turystów. Szlaki różnią się stopniem trudności i wymaganiami fizycznymi, dlatego wędrówkowcy powinni realistycznie ocenić swój poziom kondycji przed wybraniem trasy.

W skałach znajdują się misowate zagłębienia od kilkudziesięciu centymetrów do kilku metrów, niektóre z deszczówką. Archeolodzy znaleźli w nich węgiel i popiół i wiążą ich powstanie z ogniskami rozpalanymi wielokrotnie w tym samym miejscu przez dawnych ludzi. Obok stał około 1 m wysokości menhir z wyrytym pasem i nacięciami; w 2000 r. odkryto 125 m na południe od niego malowidło naskalne.