Aginsky Datsan, Klasztor buddyjski w Aginskoye, Rosja.

Dacan w Aginskoje to buddyjski kompleks klasztorny w Amithaszy, 6 km na południowy zachód od Aginskoje. Jego pierwszy kamienny tsogchen-dugan zbudowano w latach 1811–1816 przez rosyjskich murarzy i cieśli, którzy wcześniej pracowali przy Aninskim dacanie, dostosowując plan jednokopułowej cerkwi prawosławnej. Fotografia przedstawia cztery białe stupy ze złoconymi iglicami na trawniku, a za nimi czerwono-białą świątynię ze stopniowanym złotym dachem.

Założony w 1811 r. w Bulaktuj nad lewym brzegiem Agi, otrzymał pierwszy kamienny Cogczen-dugan od rosyjskich murarzy i cieśli, którzy wcześniej pracowali przy dacanie Aninskim i przystosowali plan prawosławnej cerkwi z jedną kopułą. Poświęcony w 1816 r. przez Rinczin-lamę z dacanu Dyrestujski, przyjął jego nazwę Dechen Lhundubling. W latach 1875–1886 wzniesiono nowy kamienny Cogczen-dugan, poświęcony w 1887 r.; w 1884 r. otwarto wydział medyczny. Zamknięty w 1938 r., od 1993 r. znów prowadzi naukę.

Dacan nosi nazwę Dechen Lhundubling, „siedziba spontanicznego urzeczywistnienia wielkiej szczęśliwości”, przejętą od dacanu w Dyreustuy, którego opat Rinchin-lama poświęcił pierwszy Tsogchen-dugan w 1816 roku. Jego bóstwami opiekuńczymi są Jamsaran i Lhamo. Od 1993 roku Akademia Buddyjska w Aginsku kształci uczniów na terenie klasztoru, który należy do Buddyjskiej Tradycyjnej Sanghi Rosji.

Dacan znajduje się we wsi Amithasha, około 6 km na południowy zachód od centrum Aginskoje; źródło niemieckie podaje siedem kilometrów. Dojazd odbywa się drogą z Aginskoje, dlatego lokalny transport warto zorganizować wcześniej. Kompleks jest czynnym klasztorem i siedzibą założonej w 1993 roku Agińskiej Akademii Buddyjskiej, więc odwiedzający powinni odpowiednio się ubrać i zachowywać.

Pierwszy kamienny Tsogchen-dugan wznieśli rosyjscy murarze i cieśle, którzy wcześniej pracowali przy datsanie Aninski, a jego jednokopułową konstrukcję zaadaptowano z projektu cerkwi prawosławnej. Nowy kamienny Tsogchen-dugan rozpoczęto wiosną 1879 roku, a jesienią 1887 roku poświęcił go Yenzon-lama bez uroczystości.