Severny Island ice cap, Lodowiec arktyczny na Nowej Ziemi, Rosja

Czapa lodowa wyspy Siewierny to zespół lodowców na wyspie Siewierny, północnej wyspie archipelagu Nowa Ziemia w Rosji. Pokrywa około 40% wyspy, czyli około 20 500 km2, a z jej wnętrza spływa ku wybrzeżom Morza Barentsa i Morza Karskiego kilka lodowców. Na jej zachodnim skraju, blisko czoła lodowca Głazowa, wznosi się góra Kruzenszterna, najwyższy punkt Nowej Ziemi, a przez lód przebijają nunataki, takie jak Gora Siewiernyj Nunatak.

Lodowiec po raz pierwszy zmierzono w 1913 roku podczas prac geodezyjnych rosyjskiego geologa i glacjologa Borysa Wilkickiego, a systematyczne badania kontynuowano w ramach ekspedycji radzieckich od lat 30. XX wieku. Góra Kruzenszterna, najwyższy punkt Nowej Ziemi, nosi imię admirała Adama Johanna von Krusensterna, który w latach 1803-1806 dowodził pierwszą rosyjską wyprawą dookoła świata.

Czapa lodowa zasila liczne lodowce odpływowe: te, które osiągają Morze Barentsa na zachodzie i Morze Karskie na wschodzie, oraz lodowce Lednikovoye, kończące się w jeziorze Lednikovoye. Nunatak Gora Severny i drugi nunatak między dwoma odpływami lodowca Bunge wznoszą się ponad lód.

Lodowiec pokrywa wyspę Siewiernyj, północną wyspę Nowej Ziemi, między Morzem Barentsa na zachodzie a Morzem Karskim na wschodzie. Jego lodowce uchodzą do wybrzeża po obu stronach, a góra Kruzenszterna wznosi się na jego zachodnim skraju, blisko czoła lodowca Głazowa. Nunataki, takie jak Gora Siewiernyj, przebijają lód na północy.

Góra Kruzenszterna, najwyższy punkt Nowej Ziemi, wznosi się na zachodnim skraju czapy lodowej, blisko czoła lodowca Głazowa. Nunatak Gora Severny i drugi nunatak między dwoma odnóżami lodowca Bungego wystają spod lodu jako naga skała.