Duma, Szczyt górski w obwodzie swierdłowskim, Rosja.

Duma to szczyt górski w Uralu w obwodzie Swierdłowska, charakteryzujący się stromymi zboczami i formacjami skalnymi typowymi dla tego łańcucha górskiego. Szczyt wykazuje wiele warstw skały, które ujawniają ewolucję geologiczną regionu Uralu.

W połowie I tysiąclecia p.n.e. na szczycie znajdował się największy ośrodek metalurgiczny Uralu, gdzie kultura itkulska wytapiała miedź w glinianych piecach otoczonych wałem ziemnym i drewnianą palisadą. Rudę miedzi z kopalń u południowo-zachodniego podnóża wysłano do Wierchoturia i Tobolska w 1702 roku, a regularne wydobycie rozpoczęto w 1708 roku. Huta miedzi w Polewskim działała u podnóża wzgórza w latach 1724–1930.

Nazwa Duma wiąże się z miejscowymi legendami: według jednej zbuntowani robotnicy naradzali się na wzgórzu, według innej ludzie Pugaczowa, ujrzawszy trzech jeźdźców i widmowe wojsko, „rozmyślili się”. Przed rewolucją w święta kościelne procesje z ikonami wchodziły do kaplicy Wniebowstąpienia, zburzonej w latach 20. XX w.; w 2011 r. postawiono w tym miejscu sześciometrowy krzyż wotywny.

Płaski, porośnięty brzozami szczyt wznosi się w starej części Polewskoja, na prawym brzegu rzeki Polewaja; jego zachodnie zbocze stromo opada ku wodzie, a północne jest łagodniejsze. Góra i jej otoczenie są chronione jako pomnik przyrody od 1960 roku, na obszarze 3,5 hektara. Na szczycie stoi sześciometrowy krzyż wotywny w miejscu kaplicy Wniebowstąpienia, rozebranej w latach dwudziestych XX wieku.

Płaski, porośnięty brzozami szczyt wybrali hutnicy kultury itkulskiej, ponieważ był dobrze przewietrzany, co pozwalało prostym piecom działać bez miechów. Wykopaliska z lat 50. i 80. XX wieku ujawniły ślady wytopu miedzi i pozostałości pieców z III–II wieku p.n.e.