Petersburski Kompleks Zapobiegania Powodziom, Zapora przeciwpowodziowa w Sankt Petersburgu, Rosja.

Zapora św. Petersburga ciągnie się 25,4 km przez Zatokę Fińską od Bronki przez wyspę Kotlin z Kronsztadem do Gorskiej koło Sestroretska. Składa się z 11 ziemno-kamiennych zapór, sześciu budowli przepustowych z zamknięciami segmentowymi i dwóch śluz: S-1 o szerokości 200 m z pływającymi kesonami oraz S-2 o szerokości 110 m z 2500-tonową zamknięciem podnoszonym. Po koronie biegnie sześciopasmowa droga, przechodząca przez 1,2-kilometrowy tunel podwodny pod S-1.

Budowę rozpoczęto w 1979 r.; w 1995 r., po upadku Związku Radzieckiego, była zaawansowana w około 70 procentach, a wznowiono ją w 2005 r. na polecenie prezydenta Władimira Putina. Kompleks uroczyście otwarto 12 sierpnia 2011 r. Pierwsze użycie, 28 listopada 2011 r., powstrzymało wzrost wody o 1,3 m i zapobiegło 309. powodzi w historii miasta.

Konstrukcja jest postrzegana przez mieszkańców jako symbol rosyjskiego potencjału inżynierskiego i stała się częścią codziennego krajobrazu miasta. Wiele osób korzysta z drogi do przejazdu między oboma brzegami zatoki, czyniąc ją praktycznym połączeniem w codziennym życiu.

Tama jest dostępna z kilku punktów wjazdu, a droga zbudowana na szczycie oferuje szerokie widoki na zatokę i miasto. Odwiedzający powinni pamiętać, że pogoda nad wodą może się szybko zmienić, dlatego właściwe ubieranie się jest zalecane.

Konstrukcja posiada specjalne otwarcia nawigacyjne umożliwiające statkom przejazd przy zachowaniu efektu ochrony. Ten szczegół techniczny czyni budowlę czymś więcej niż zwykłą zaporą, ponieważ uwzględnia zarówno statki, jak i potrzeby miasta.