Park Narodowy Hot Springs, Park Narodowy w Arkansas, Stany Zjednoczone

Ten chroniony obszar obejmuje kilka miejsc ze źródłami u podnóża zalesionej góry oraz historyczny rząd z początku XX wieku złożony z ośmiu bogato zdobionych łaźni. Wąskie ścieżki wiją się po zboczach powyżej obiektów kąpielowych i przechodzą przez gęsty las do punktów widokowych nad miastem.

Kongres utworzył Hot Springs Reservation 20 kwietnia 1832 roku, aby utrzymać wody termalne dostępne publicznie do celów rekreacyjnych, a nie zachować źródła w stanie naturalnym; po raz pierwszy rząd federalny przeznaczył ziemię na ten cel. Rezerwat stał się Parkiem Narodowym Hot Springs 4 marca 1921 roku i został później powiększony do 5 839 akrów.

Kilka plemion rdzennych Amerykanów gromadziło się przy źródłach przez ponad 8000 lat, odkładając broń, by kąpać się w pokoju; nazwały dolinę „Doliną Oparów”, gdy w 1541 r. przybył Hernando de Soto. Quapawowie odstąpili ziemię Stanom Zjednoczonym traktatem w 1818 r. Dziś źródła są zarządzane tak, by dostarczać nieskażoną gorącą wodę do publicznych fontann i łaźni.

Kilka szlaków turystycznych prowadzi na zbocza powyżej rzędu łaźni i oferuje łatwe do umiarkowanych podejścia przez zacieniony las. Ci, którzy chcą zobaczyć historyczne łaźnie od środka, powinni wiedzieć, że tylko kilka budynków jest otwartych do zwiedzania.

Najstarszą budowlą w parku jest mała chata z bali zbudowana w 1807 roku przez Jeana Emmanuela Prudhomme'a, pierwszego osadnika europejskiego pochodzenia w Hot Springs, który odzyskał zdrowie, kąpiąc się w źródłach. Park chroni też starodrzew uznany przez Old-Growth Forest Network.