Rockall, Granitowa skała na Zewnętrznych Hebrydach, Wielka Brytania.

Rockall to granitowa wysepka na Atlantyku Północnym, wysoka na 17,15 metra, o średnicy podstawy od 25 do 31 metrów i powierzchni 784,3 metra kwadratowego. Dolna część jest ciemnobrązowo-czerwona, środkowa pokryta zieloną roślinnością i białymi plamami, na których siadają ptaki morskie, a górne grzbiety pokrywa jasny biały materiał. Szczyt jest ostry i nieregularny.

Rząd brytyjski zajął skałę w 1955 roku i przymocował mosiężną tablicę na szczycie, aby oznaczyć roszczenie. Później miejsce to stało się przedmiotem międzynarodowych sporów o prawa połowowe i strefy morskie na Atlantyku Północnym.

Pochodzenie nazwy jest niepewne: może wywodzić się od staronordyckich *rok, „pieniące się morze”, i kollr, „łysa głowa”, albo od gaelickiego Sgeir Rocail, „skała ryku”. W szkocko-gaelickim folklorze Rocabarraigh to mityczna skała, która ma się pojawić trzy razy, a jej ostatnie pojawienie się przyniesie koniec świata. Legendy mówią, że irlandzki mnich Brendan Żeglarz opisał Rockall w VI wieku.

Każda wizyta wymaga specjalnie wyposażonych statków zdolnych do radzenia sobie z silnymi prądami i nieprzewidywalną pogodą. Lądowania są możliwe tylko przy spokojnym morzu i pozostają ryzykowne nawet wtedy z powodu stromej, śliskiej powierzchni skały.

Aktywiści Greenpeace zbudowali małą platformę na szczycie w 1997 roku i pozostali przez 42 dni, aby protestować przeciwko odwiertom naftowym. W tym czasie ogłosili skałę niezależnym mikropaństwem o nazwie Waveland z własną konstytucją.