Czad

Kraj rozciąga się od saharyjskich wydm na północy przez półpustynne równiny po południowe sawanny i obejmuje tereny podmokłe jeziora Czad wraz z wulkanicznymi szczytami łańcucha Tibesti. Obszary te wahają się od formacji skalnych i morza piasku po łąki trawiaste i bagniste brzegi, gdzie teren zmienia się między skrajną suchością a sezonowymi powodziami.

Administracja kolonialna rozpoczęła się w 1900 roku, gdy Francja ustanowiła posterunki wojskowe w regionie, i przyznała niepodległość w 1960 roku po sześciu dekadach zewnętrznej kontroli nad lokalnym zarządem. Od czasu niepodległości konflikty wewnętrzne i zmiany władzy kształtowały rozwój polityczny kraju, podczas gdy susze i problemy bezpieczeństwa nadal wpływają na stabilność.

Ponad 200 grup etnicznych kultywuje własne zwyczaje i posługuje się różnymi językami, podczas gdy arabski i francuski są stosowane w urzędach. Ludność dzieli się na społeczności koczownicze na północy i osiadłe grupy rolnicze na południu, z których każda zachowuje własne rytmy dnia i sposoby życia.

Podróżni potrzebują wiz załatwionych przed przyjazdem przez misje dyplomatyczne, z punktami wjazdu na międzynarodowym lotnisku w Ndżamenie i przejściami lądowymi z krajów sąsiednich na nadzorowanych przejściach granicznych. Infrastruktura jest ograniczona na obszarach wiejskich, więc podróże poza stolicą wymagają starannego przygotowania i znajomości warunków drogowych.

Oaza Guelta d'Archei utrzymuje stałe źródło wody na północnej pustyni i wspiera populacje krokodyli zachodnioafrykańskich odizolowanych od innych siedlisk przez tysiące lat. Te krokodyle przystosowały się do jaskiń i skalnych zbiorników wodnych i tworzą jedno z najbardziej północnych skupisk krokodyli na świecie.