Stora Ängby, Dwór w gminie Sztokholm, Szwecja.

Stora Ängby to kamienny dwór w Norra Ängby, Bromma, wzniesiony na początku lat 90. XVII wieku i ukończony w 1696 roku dla Baltzara Ehrenstolpego. Ma jasno tynkowane elewacje, dach typu säteritak, ściany dzielone pilastrami i krzyżowo sklepioną sień. Na wschód stoi skrzydło z lat 60. XVII wieku, które było pierwotnym głównym budynkiem mieszkalnym, a stary spichlerz zwany Fatburen znajduje się na niewielkim wzniesieniu na północny wschód od skrzydła.

Ängby po raz pierwszy wymieniono na piśmie w 1315 roku. Około 1650 roku Åke Axelsson Natt och Dag kupił starą wieś, którą po jego śmierci w 1653 roku połączono w majątek Stora Ängby; jego wdowa Anna Cruus kazała wznieść pierwszy budynek główny, czerwony drewniany dom o jednej kondygnacji z sześcioma izbami i sklepioną piwnicą. W 1692 roku Baltzar Brandenburg (uszlachcony jako Ehrenstolpe) kupił posiadłość i zbudował obecny kamienny budynek główny, ukończony w 1696 roku.

Nazwa Ängby pojawia się w źródłach pisanych już w 1315 roku. Zachowały się wnętrza z lat 90. XVII wieku: Giuseppe Marchi wykonał w 1704 roku stiukowy sufit Stora salen, a na piętrze przetrwały malowidła arabeskowe we wnękach okiennych, piece kaflowe oraz barokowo malowane płyciny drzwi i okien. Budynek główny, skrzydło i visthusbod są oznaczone na niebiesko przez Muzeum Miasta Sztokholmu.

Stora Ängby znajduje się przy Stora Ängby allé 30–36 w Norra Ängby w Bromma, a teren zwiedza się pieszo. Główny budynek, skrzydło z lat 1660. i dawny visthusbod zwany Fatburen na niewielkim wzniesieniu na północny wschód od skrzydła ogląda się głównie z zewnątrz; elewacje skrzydła otynkowano na nowo w 1946 r., a budynek główny odrestaurowano w 1956 r. Posiadłość rozciągała się niegdyś od Kyrksjön do Tyska botten nad jeziorem Mälaren.

Skrzydło na wschód od budynku głównego było pierwotnym dworem majątku, wzniesionym w latach 60. XVII wieku; gdy Baltzar Ehrenstolpe w latach 90. XVII wieku postawił obecny kamienny dom, starszy budynek zdegradowano do roli skrzydła bocznego. Jego elewację otynkowano ponownie w 1946 roku, a w latach 40. XX wieku mieściły się w nim cztery proste mieszkania robotnicze.