Semla Area, Zabytek przemysłowy w Semla, Szwecja.

Obszar Semla to elektrownia wodna z czerwonej cegły, nakryta stromym dachem z czerwonych dachówek, stojąca na cokole z szarych bloków kamiennych z dwoma łukowymi otworami nad wodą. Na szczycie ściany widnieje zielona tarcza z literami „FIA”, a trzy wysokie okna w jasnych ramach dzielą ścianę boczną. To elektrownia Semla IV, czynna od 2017 roku.

Semla Bruk jest po raz pierwszy wzmiankowany w 1580 roku i osiągnął szczyt w XVIII wieku, mając trzy paleniska i dwa młoty wodne. Produkcja żelaza zakończyła się w 1861 roku, przeniesiona do Fagersta Bruk, a wydobycie rudy trwało do lat 60. XX wieku. Dwór spłonął w 1890 roku, a wielki piec rozebrano podczas przebudowy Strömsholms kanal w połowie XIX wieku, aby zrobić miejsce na nowe śluzy.

Nazwa Semla pochodzi prawdopodobnie od staroszwedzkiego słowa oznaczającego podmokły teren, w którym przesącza się woda, poświadczonego jako Sømle w 1461 i Symble w 1496. Średniowieczny ród szlachecki Simla ma stąd zapewne swoje pochodzenie. Obszar należy dziś do Ekomuseum Bergslagen, a domy śluzowych stoją przy dwóch najwyższych śluzach Strömsholms kanal.

Miejsce znajduje się w centralnej Szwecji wzdłuż rzeki z kilkoma elektrowniami widocznymi z dostępnych obszarów. Noś odpowiednie obuwie, ponieważ teren jest nierówny i często biegnie wzdłuż brzegu wody.

Semla III, zbudowana w 1910 r. około 200 m poniżej zapory, działała 106 lat do 2016 r. Woda docierała do dwóch turbin Francisa drewnianymi rurami, przy spadzie 6,44 m i mocy 854 kW na turbinę; w 1988 r. dodano trzecią drewnianą rurę i turbinę Kaplana. Oryginalna elektrownia z 1910 r. z dwoma zespołami nadal stoi, a Semla IV zastąpiła resztę w 2017 r. rurą z włókna szklanego o długości 260 m i średnicy 3,6 m, podnosząc moc z 2,8 do 3,5 MW.